حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ عَمْرٌو حَدَّثَنِي أَبُو الأَسْوَدِ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدِي جَارِيَتَانِ تُغَنِّيَانِ بِغِنَاءِ بُعَاثَ، فَاضْطَجَعَ عَلَى الْفِرَاشِ وَحَوَّلَ وَجْهَهُ، فَدَخَلَ أَبُو بَكْرٍ فَانْتَهَرَنِي وَقَالَ مِزْمَارَةُ الشَّيْطَانِ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَأَقْبَلَ عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " دَعْهُمَا ". فَلَمَّا غَفَلَ غَمَزْتُهُمَا فَخَرَجَتَا. قَالَتْ وَكَانَ يَوْمُ عِيدٍ يَلْعَبُ السُّودَانُ بِالدَّرَقِ وَالْحِرَابِ، فَإِمَّا سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَإِمَّا قَالَ " تَشْتَهِينَ تَنْظُرِينَ ". فَقَالَتْ نَعَمْ. فَأَقَامَنِي وَرَاءَهُ خَدِّي عَلَى خَدِّهِ وَيَقُولُ " دُونَكُمْ بَنِي أَرْفِدَةَ ". حَتَّى إِذَا مَلِلْتُ قَالَ " حَسْبُكِ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " فَاذْهَبِي ". قَالَ أَحْمَدُ عَنِ ابْنِ وَهْبٍ، فَلَمَّا غَفَلَ.
Исмоил бизга айтди, у деди: Ибн Ваҳб менга айтди, Амр деди: Абул-Асвад менга айтди, Урвадан, Оиша розияллаҳу анҳодан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менинг олдимга кирди, менинг ёнимда икки қиз Буъос (жанги) қўшиғини куйлаётган эди. У тўшакка ёнбошлаб, юзини бурди. Шунда Абу Бакр кириб, мени жеркиди ва: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурида шайтоннинг чалғусими!», деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга юзланиб: «Уларни қўй», деди. (Абу Бакр) ғофил бўлганида, мен уларга ишора қилдим, улар чиқиб кетдилар. У (Оиша) деди: У Ийд куни эди, судонликлар қалқон ва найзалар билан ўйнар эдилар. Ё мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўрадим, ё у: «Томоша қилишни хоҳлайсанми?», деди. Мен: «Ҳа», дедим. У мени ўз ортида турғизди, менинг юзим унинг юзида эди, у: «Давом этинглар, эй Бану Арфида», дер эди. Токи мен чарчаганимда у: «Етадими?», деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Бўлмаса, кет», деди. Аҳмад Ибн Ваҳбдан: «ғофил бўлганида» (деб ривоят қилди).