حَدَّثَنَا مَنْصُورُ بْنُ أَبِي مُزَاحِمٍ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ يَعْنِي ابْنَ سَعْدٍ، ح وَحَدَّثَنَا حَسَنٌ، الْحُلْوَانِيُّ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَ عَبْدٌ أَخْبَرَنِي وَقَالَ، حَسَنٌ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، - وَهُوَ ابْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ - حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، بْنِ زَيْدٍ أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَاهُ سَعْدًا قَالَ اسْتَأْذَنَ عُمَرُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ نِسَاءٌ مِنْ قُرَيْشٍ يُكَلِّمْنَهُ وَيَسْتَكْثِرْنَهُ عَالِيَةً أَصْوَاتُهُنَّ فَلَمَّا اسْتَأْذَنَ عُمَرُ قُمْنَ يَبْتَدِرْنَ الْحِجَابَ فَأَذِنَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَضْحَكُ فَقَالَ عُمَرُ أَضْحَكَ اللَّهُ سِنَّكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " عَجِبْتُ مِنْ هَؤُلاَءِ اللاَّتِي كُنَّ عِنْدِي فَلَمَّا سَمِعْنَ صَوْتَكَ ابْتَدَرْنَ الْحِجَابَ " . قَالَ عُمَرُ فَأَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَحَقُّ أَنْ يَهَبْنَ . ثُمَّ قَالَ عُمَرُ أَىْ عَدُوَّاتِ أَنْفُسِهِنَّ أَتَهَبْنَنِي وَلاَ تَهَبْنَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قُلْنَ نَعَمْ أَنْتَ أَغْلَظُ وَأَفَظُّ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا لَقِيَكَ الشَّيْطَانُ قَطُّ سَالِكًا فَجًّا إِلاَّ سَلَكَ فَجًّا غَيْرَ فَجِّكَ " .
Бизга Мансур ибн Абу Музоҳим ривоят қилди, бизга Иброҳим, яъни Ибн Саъд ривоят қилди, (ҳ) бизга Ҳасан ал-Ҳулвоний ва Абд ибн Ҳумайд ҳам ривоят қилдилар. Абд: менга хабар берди деди, Ҳасан: бизга Яъқуб — у Иброҳим ибн Саъднинг ўғли — ривоят қилди деди, бизга отам Солиҳдан, у Ибн Шиҳобдан ривоят қилди, менга Абдулҳамид ибн Абдураҳмон ибн Зайд хабар бердики, Муҳаммад ибн Саъд ибн Абу Ваққос унга хабар бердики, унинг отаси Саъд деди: Умар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурларига киришга изн сўради, у зотнинг олдиларида Қурайшдан бўлган аёллар у зот билан гаплашиб, кўп сўраётган, овозларини кўтариб ўтирган эдилар. Умар изн сўраганда, улар шошилиб ҳижобга (парда ортига) ўтдилар. Бас, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга изн бердилар, ҳолбуки Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам кулиб турган эдилар. Умар: «Аллаҳ тишингни кулдирсин (хурсанд қилсин), эй Расулуллаҳ» деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Менинг олдимда бўлган бу аёллардан ажабландим — сенинг овозингни эшитишлари биланоқ шошилиб ҳижобга ўтдилар.» Умар: «Эй Расулуллаҳ, сен улардан ҳайиқишларига ҳақлироқсан» деди. Сўнг Умар: «Эй нафсларининг душманлари, мендан ҳайиқасиз-у, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ҳайиқмайсизми?» деди. Улар: «Ҳа, сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга қараганда қаттиқроқ ва дағалроқсан» дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Нафсим қўлида бўлган Зотга қасамки, шайтон сени бирор йўлда юриб кетаётган ҳолда учратса, албатта сенинг йўлингдан бошқа йўлга ўтиб кетади.»