حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ زَيْدِ بْنِ الْخَطَّابِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ اسْتَأْذَنَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ نِسْوَةٌ مِنْ قُرَيْشٍ يَسْأَلْنَهُ وَيَسْتَكْثِرْنَهُ، عَالِيَةً أَصْوَاتُهُنَّ عَلَى صَوْتِهِ، فَلَمَّا اسْتَأْذَنَ عُمَرُ تَبَادَرْنَ الْحِجَابَ، فَأَذِنَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَدَخَلَ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَضْحَكُ فَقَالَ أَضْحَكَ اللَّهُ سِنَّكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي فَقَالَ " عَجِبْتُ مِنْ هَؤُلاَءِ اللاَّتِي كُنَّ عِنْدِي، لَمَّا سَمِعْنَ صَوْتَكَ تَبَادَرْنَ الْحِجَابَ ". فَقَالَ أَنْتَ أَحَقُّ أَنْ يَهَبْنَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْهِنَّ فَقَالَ يَا عَدُوَّاتِ أَنْفُسِهِنَّ أَتَهَبْنَنِي وَلَمْ تَهَبْنَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْنَ إِنَّكَ أَفَظُّ وَأَغْلَظُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِيهٍ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ، وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا لَقِيَكَ الشَّيْطَانُ سَالِكًا فَجًّا إِلاَّ سَلَكَ فَجًّا غَيْرَ فَجِّكَ ".
Исмоил, Иброҳимдан, у Солиҳ ибн Кайсондан, у Ибн Шиҳобдан, у Абдулҳамид ибн Абдураҳмон ибн Зайд ибнул Хаттобдан, у Муҳаммад ибн Саъддан, у отасидан ривоят қилади: У: Умар ибнул Хаттоб (розияллаҳу анҳу) Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига (киришга) изн сўради, у кишининг олдида Қурайшдан бир неча аёл бор эди, улар ундан (бирор нарса) сўрар ва (ризқ) кўпайтиришни талаб қилар эдилар — овозлари у кишининг овозидан баландроқ эди. Умар изн сўраганида, улар ҳижоб ортига шошилдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга изн бердилар, у кирди — Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кулар эдилар. У: Аллаҳ тишингизни кулдирсин (умрингизга барака), эй Расулуллаҳ, отам-онам сенга фидо бўлсин, деди. У: «Мен олдимда бўлган мана буларда(н) ҳайрон қолдим — сенинг овозингни эшитганларида, ҳижоб ортига шошилдилар» дедилар. У: Сен, эй Расулуллаҳ, (уларнинг) ҳайиқишига ҳақлироқсан, деди. Сўнг уларга юзланиб: Эй ўз нафсларининг душманлари, мендан ҳайиқасиз-у, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ҳайиқмадингизми? деди. Улар: Сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан кўра қаттиқроқ ва дағалроқсан, дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ҳа (дуруст), эй Ибнул Хаттоб, жоним қўлида бўлган Зот билан қасамки, шайтон сени бир йўлда кетаётган ҳолда учратса, албатта сенинг йўлингдан бошқа йўлга ўтиб кетади» дедилар.