حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَبْدُ الْحَمِيدِ، أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ سَعْدٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَاهُ قَالَ ح حَدَّثَنِي عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ اسْتَأْذَنَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَعِنْدَهُ نِسْوَةٌ مِنْ قُرَيْشٍ يُكَلِّمْنَهُ وَيَسْتَكْثِرْنَهُ، عَالِيَةً أَصْوَاتُهُنَّ عَلَى صَوْتِهِ فَلَمَّا اسْتَأْذَنَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ قُمْنَ فَبَادَرْنَ الْحِجَابَ فَأَذِنَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَدَخَلَ عُمَرُ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَضْحَكُ، فَقَالَ عُمَرُ أَضْحَكَ اللَّهُ سِنَّكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " عَجِبْتُ مِنْ هَؤُلاَءِ اللاَّتِي كُنَّ عِنْدِي فَلَمَّا سَمِعْنَ صَوْتَكَ ابْتَدَرْنَ الْحِجَابِ ". فَقَالَ عُمَرُ فَأَنْتَ أَحَقُّ أَنْ يَهَبْنَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. ثُمَّ قَالَ عُمَرُ يَا عَدُوَّاتِ أَنْفُسِهِنَّ، أَتَهَبْنَنِي وَلاَ تَهَبْنَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْنَ نَعَمْ، أَنْتَ أَفَظُّ وَأَغْلَظُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِيهًا يَا ابْنَ الْخَطَّابِ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا لَقِيَكَ الشَّيْطَانُ سَالِكًا فَجًّا قَطُّ إِلاَّ سَلَكَ فَجًّا غَيْرَ فَجِّكَ ".
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Яъқуб ибн Иброҳим бизга айтди, у деди: Отам менга айтди, Солиҳдан, Ибн Шиҳобдан, Абдулҳамид менга хабар берди: Муҳаммад ибн Саъд унга хабар бердики, отаси айтди; (ва) Абдулазиз ибн Абдуллаҳ менга айтди, Иброҳим ибн Саъд бизга айтди, Солиҳдан, Ибн Шиҳобдан, Абдулҳамид ибн Абдураҳмон ибн Зайддан, Муҳаммад ибн Саъд ибн Абу Ваққосдан, отасидан, у деди: Умар ибнул-Хаттоб Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига (киришга) изн сўради, унинг ёнида Қурайшдан бир неча аёл бор эди — улар у билан гаплашар ва (кўпроқ нафақа) сўрар эдилар, овозлари унинг овози устида баланд эди. Умар ибнул-Хаттоб изн сўраганида, улар туриб пардага шошилдилар (яшириндилар). Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга изн берди. Умар кирди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам эса кулар эди. Умар: «Аллаҳ сенинг тишингни кулдирсин (хурсанд қилсин), эй Расулуллаҳ», деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мен мана бу — ёнимда бўлган аёллардан ажабландим; улар сенинг овозингни эшитганларида, пардага шошилдилар», деди. Умар: «Сен (улардан) қўрқишга (улардан ҳайиқишга) ҳақлироқсан, эй Расулуллаҳ», деди. Сўнг Умар: «Эй ўз жонларингизнинг душманлари, мендан қўрқасизлар-у, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан қўрқмайсизларми?!», деди. Улар: «Ҳа, сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан кўра қаттиқроқ ва дағалроқсан», дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бас (қўй), эй Ибнул-Хаттоб! Жоним қўлида бўлган Зот билан қасамки, шайтон сени бир йўлда кетаётган ҳолда учратса, албатта сенинг йўлингдан бошқа йўлга бурилади (сендан қочади)», деди.