حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَحْسَنَ النَّاسِ وَأَشْجَعَ النَّاسِ، وَلَقَدْ فَزِعَ أَهْلُ الْمَدِينَةِ لَيْلَةً فَخَرَجُوا نَحْوَ الصَّوْتِ فَاسْتَقْبَلَهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقَدِ اسْتَبْرَأَ الْخَبَرَ، وَهْوَ عَلَى فَرَسٍ لأَبِي طَلْحَةَ عُرْىٍ وَفِي عُنُقِهِ السَّيْفُ وَهْوَ يَقُولُ " لَمْ تُرَاعُوا لَمْ تُرَاعُوا ". ثُمَّ قَالَ " وَجَدْنَاهُ بَحْرًا ". أَوْ قَالَ " إِنَّهُ لَبَحْرٌ ".
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди, Ҳаммод ибн Зайд бизга айтди, Собитдан, Анас розияллаҳу анҳудан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам одамларнинг энг гўзали ва энг ботири эди. Мадина аҳли бир кечаси ваҳимага тушди ва овоз томон чиқдилар, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларни қарши олди — у хабарни аллақачон аниқлаб келган эди, Абу Талҳанинг эгарсиз отида, бўйнида қилич бор эди ва: «Қўрқманглар, қўрқманглар», дер эди. Сўнг: «Биз уни (отни) денгиздек (чопқир) топдик», деди, ёки: «Албатта, у денгиздир», деди.