حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا غَزَا بِنَا.
Қутайба бизга айтди, Исмоил ибн Жаъфар бизга айтди, Ҳумайддан, Анасдан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам биз билан ғазот қилганида (шундай қилар эди).
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
бизга Ҳаммод Ҳумайддан, у Анасдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан шунинг мисли (каби) ривоят қилди.
улар: бизга Шуъба Абут Тайёҳдан, у Анасдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан шуни ривоят қилди, дедилар.
Анас (ривоят қилди)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўнг томонидан бурилар эди.
Ишоқ, Ҳаббондан: Бизга Ҳаммом: Бизга Қатода: Бизга Анас айтиб берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг сочлари елкаларига урилар эди.
Аҳмад ибн Юнус бизга айтди, Зуҳайр бизга айтди, Ҳумайд бизга айтди, Анас уларга айтди, у деди: Биз Табук ғазотидан Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан қайтдик.
Анас бизга Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намозини таърифлаб берар эди. У намоз ўқир, рукудан бошини кўтарся, биз ‹унутди› дейдиган даражада (узоқ) тик турар эди.