2943-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Жиҳод китоби
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ عَمْرٍو، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، عَنْ حُمَيْدٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسًا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا غَزَا قَوْمًا لَمْ يُغِرْ حَتَّى يُصْبِحَ، فَإِنْ سَمِعَ أَذَانًا أَمْسَكَ، وَإِنْ لَمْ يَسْمَعْ أَذَانًا أَغَارَ بَعْدَ مَا يُصْبِحُ، فَنَزَلْنَا خَيْبَرَ لَيْلاً.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад бизга айтди, Муовия ибн Амр бизга айтди, Абу Исъҳоқ бизга айтди, Ҳумайддан, у деди: Анас розияллаҳу анҳудан эшитдим, у дер эди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир қавмга ғазот қилса, тонггача ҳужум қилмас эди; агар азон эшитса, (ҳужумдан) тийилар, азон эшитмаса, тонг отганидан кейин ҳужум қилар эди. Биз Хайбарга кечаси (етиб) тушдик.