حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْد ٍ ـ رضى الله عنه ـ سَمِعَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ يَوْمَ خَيْبَرَ " لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ رَجُلاً يَفْتَحُ اللَّهُ عَلَى يَدَيْهِ ". فَقَامُوا يَرْجُونَ لِذَلِكَ أَيُّهُمْ يُعْطَى، فَغَدَوْا وَكُلُّهُمْ يَرْجُو أَنْ يُعْطَى فَقَالَ " أَيْنَ عَلِيٌّ ". فَقِيلَ يَشْتَكِي عَيْنَيْهِ، فَأَمَرَ فَدُعِيَ لَهُ، فَبَصَقَ فِي عَيْنَيْهِ، فَبَرَأَ مَكَانَهُ حَتَّى كَأَنَّهُ لَمْ يَكُنْ بِهِ شَىْءٌ فَقَالَ نُقَاتِلُهُمْ حَتَّى يَكُونُوا مِثْلَنَا. فَقَالَ " عَلَى رِسْلِكَ حَتَّى تَنْزِلَ بِسَاحَتِهِمْ، ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلاَمِ، وَأَخْبِرْهُمْ بِمَا يَجِبُ عَلَيْهِمْ، فَوَاللَّهِ لأَنْ يُهْدَى بِكَ رَجُلٌ وَاحِدٌ خَيْرٌ لَكَ مِنْ حُمْرِ النَّعَمِ ".
Абдуллаҳ ибн Маслама Қаънабий бизга айтди, Абдулазиз ибн Абу Ҳозим бизга айтди, отасидан, Саҳл ибн Саъд розияллаҳу анҳудан: У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Хайбар куни шундай деганини эшитди: «Албатта, мен байроқни шундай бир кишига бераманки, Аллаҳ унинг қўли билан (ғалаба) фатҳ қилади». Шунда улар ким (байроқ) берилишини умид қилиб, турдилар. Эртаси куни ҳаммаси унга берилишини умид қилиб (эрталаб келдилар). У: «Али қани?», деди. «У кўзларидан шикоят қилмоқда (оғримоқда)», дейилди. У буюрди, (Али) чақирилди, у (Набий) унинг кўзларига тупурди, шу заҳоти тузалди, гўё унда ҳеч нарса бўлмагандек. (Али): «Улар биз каби (мусулмон) бўлгунча жанг қиламизми?», деди. У: «Секинлик билан (бор), токи уларнинг майдонига тушиб, сўнг уларни Исломга чақиргин, уларга зиммаларига вожиб бўлган нарсани хабар бергин. Аллаҳга қасамки, сен сабабли бир кишининг ҳидоят топиши сен учун қизил туялардан (энг қимматли мол) яхшироқдир», деди.