حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ أَبِي حَازِمٍ - عَنْ أَبِي، حَازِمٍ عَنْ سَهْلٍ، ح وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، - وَاللَّفْظُ هَذَا - حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، - يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ - عَنْ أَبِي حَازِمٍ، أَخْبَرَنِي سَهْلُ بْنُ سَعْدٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ يَوْمَ خَيْبَرَ " لأُعْطِيَنَّ هَذِهِ الرَّايَةَ رَجُلاً يَفْتَحُ اللَّهُ عَلَى يَدَيْهِ يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ " . قَالَ فَبَاتَ النَّاسُ يَدُوكُونَ لَيْلَتَهُمْ أَيُّهُمْ يُعْطَاهَا - قَالَ - فَلَمَّا أَصْبَحَ النَّاسُ غَدَوْا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كُلُّهُمْ يَرْجُونَ أَنْ يُعْطَاهَا فَقَالَ " أَيْنَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ " . فَقَالُوا هُوَ يَا رَسُولَ اللَّهِ يَشْتَكِي عَيْنَيْهِ - قَالَ - فَأَرْسَلُوا إِلَيْهِ فَأُتِيَ بِهِ فَبَصَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي عَيْنَيْهِ وَدَعَا لَهُ فَبَرَأَ حَتَّى كَأَنْ لَمْ يَكُنْ بِهِ وَجَعٌ فَأَعْطَاهُ الرَّايَةَ فَقَالَ عَلِيٌّ يَا رَسُولَ اللَّهِ أُقَاتِلُهُمْ حَتَّى يَكُونُوا مِثْلَنَا . فَقَالَ " انْفُذْ عَلَى رِسْلِكَ حَتَّى تَنْزِلَ بِسَاحَتِهِمْ ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلاَمِ وَأَخْبِرْهُمْ بِمَا يَجِبُ عَلَيْهِمْ مِنْ حَقِّ اللَّهِ فِيهِ فَوَاللَّهِ لأَنْ يَهْدِيَ اللَّهُ بِكَ رَجُلاً وَاحِدًا خَيْرٌ لَكَ مِنْ أَنْ يَكُونَ لَكَ حُمْرُ النَّعَمِ " .
Бизга Қутайба ибн Саъийд ривоят қилди, бизга Абдулазиз — яъни Ибн Абу Ҳозим — Абу Ҳозимдан, у Саҳлдан ривоят қилди, (ҳ) бизга Қутайба ибн Саъийд ҳам ривоят қилди — лафз мана шу — бизга Яъқуб — яъни Ибн Абдураҳмон — Абу Ҳозимдан ривоят қилди, менга Саҳл ибн Саъд хабар бердики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбар кунида дедилар: «Бу байроқни Аллаҳ қўлида (ғалабани) ато этадиган, Аллаҳни ва Расулини севадиган, Аллаҳ ва Расули ҳам уни севадиган бир кишига бераман.» Деди: Бас, одамлар ўша кечаларини байроқ қайсиларига берилади деб тортишиб ўтказдилар. Деди: Одамлар тонгги очилганда, барчаси унга берилишини умид қилиб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурларига эрта бордилар. У зот: «Алий ибн Абу Толиб қани?» дедилар. Улар: «Эй Расулуллаҳ, у кўзларидан шикоят қилаяпти» дедилар. Деди: Бас, унга одам юбордилар, у келтирилди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг кўзларига (туфларини) ташлаб, унга дуо қилдилар. У шифо топди, ҳатто гўё унда ҳеч оғриқ бўлмагандек эди. Бас, у зот унга байроқни бердилар. Алий: «Эй Расулуллаҳ, уларга бизга ўхшаб қолгунларича жанг қилайми?» деди. У зот: «Ўз ҳолатингда давом эт, ҳатто уларнинг ҳовлисига тушгунингча. Сўнг уларни Исломга чақир ва уларга Аллаҳнинг ҳақидан ўзларига вожиб бўлган нарсани хабар бер. Аллаҳга қасамки, Аллаҳ сен сабабли бир кишини ҳидоят қилиши сен учун қизил туяларинг бўлишидан кўра яхшироқдир» дедилар.