حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا حَاتِمٌ، - يَعْنِي ابْنَ إِسْمَاعِيلَ - عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي، عُبَيْدٍ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ، قَالَ كَانَ عَلِيٌّ قَدْ تَخَلَّفَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي خَيْبَرَ وَكَانَ رَمِدًا فَقَالَ أَنَا أَتَخَلَّفُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَخَرَجَ عَلِيٌّ فَلَحِقَ بِالنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا كَانَ مَسَاءُ اللَّيْلَةِ الَّتِي فَتَحَهَا اللَّهُ فِي صَبَاحِهَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ - أَوْ لَيَأْخُذَنَّ بِالرَّايَةِ - غَدًا رَجُلٌ يُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَوْ قَالَ يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يَفْتَحُ اللَّهُ عَلَيْهِ " . فَإِذَا نَحْنُ بِعَلِيٍّ وَمَا نَرْجُوهُ فَقَالُوا هَذَا عَلِيٌّ . فَأَعْطَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الرَّايَةَ فَفَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ .
Бизга Қутайба ибн Саъийд ривоят қилди, бизга Ҳотим — яъни Ибн Исмоийл — Язид ибн Абу Убайддан, у Салама ибнул-Акваъдан ривоят қилди. У деди: Алий Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан Хайбарда орқада қолган эди, у кўзлари оғриган (рамад бўлган) эди. Бас, у: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан орқада қоламанми?» деди-да, чиқиб, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етиб олди. Аллаҳ тонгида (Хайбарни) фатҳ қиладиган кечанинг оқшоми бўлганда, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Эртага байроқни — ёки байроқни олади — Аллаҳни ва Расулини севадиган, ёки Аллаҳ ва Расули уни севадиган бир киши (олади), Аллаҳ унинг қўлида (ғалабани) ато этади.» Шунда биз кутмаганимизда Алий билан бирга эдик. Улар: «Мана бу Алий» дедилар. Бас, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга байроқни бердилар, Аллаҳ унинг қўлида (ғалабани) ато этди.