حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَشُجَاعُ بْنُ مَخْلَدٍ، جَمِيعًا عَنِ ابْنِ عُلَيَّةَ، قَالَ زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنِي أَبُو حَيَّانَ، حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ حَيَّانَ، قَالَ انْطَلَقْتُ أَنَا وَحُصَيْنُ، بْنُ سَبْرَةَ وَعُمَرُ بْنُ مُسْلِمٍ إِلَى زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ فَلَمَّا جَلَسْنَا إِلَيْهِ قَالَ لَهُ حُصَيْنٌ لَقَدْ لَقِيتَ يَا زَيْدُ خَيْرًا كَثِيرًا رَأَيْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَسَمِعْتَ حَدِيثَهُ وَغَزَوْتَ مَعَهُ وَصَلَّيْتَ خَلْفَهُ لَقَدْ لَقِيتَ يَا زَيْدُ خَيْرًا كَثِيرًا حَدِّثْنَا يَا زَيْدُ مَا سَمِعْتَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - يَا ابْنَ أَخِي وَاللَّهِ لَقَدْ كَبِرَتْ سِنِّي وَقَدُمَ عَهْدِي وَنَسِيتُ بَعْضَ الَّذِي كُنْتُ أَعِي مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَمَا حَدَّثْتُكُمْ فَاقْبَلُوا وَمَا لاَ فَلاَ تُكَلِّفُونِيهِ . ثُمَّ قَالَ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا فِينَا خَطِيبًا بِمَاءٍ يُدْعَى خُمًّا بَيْنَ مَكَّةَ وَالْمَدِينَةِ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ وَوَعَظَ وَذَكَّرَ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ أَلاَ أَيُّهَا النَّاسُ فَإِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ يُوشِكُ أَنْ يَأْتِيَ رَسُولُ رَبِّي فَأُجِيبَ وَأَنَا تَارِكٌ فِيكُمْ ثَقَلَيْنِ أَوَّلُهُمَا كِتَابُ اللَّهِ فِيهِ الْهُدَى وَالنُّورُ فَخُذُوا بِكِتَابِ اللَّهِ وَاسْتَمْسِكُوا بِهِ " . فَحَثَّ عَلَى كِتَابِ اللَّهِ وَرَغَّبَ فِيهِ ثُمَّ قَالَ " وَأَهْلُ بَيْتِي أُذَكِّرُكُمُ اللَّهَ فِي أَهْلِ بَيْتِي أُذَكِّرُكُمُ اللَّهَ فِي أَهْلِ بَيْتِي أُذَكِّرُكُمُ اللَّهَ فِي أَهْلِ بَيْتِي " . فَقَالَ لَهُ حُصَيْنٌ وَمَنْ أَهْلُ بَيْتِهِ يَا زَيْدُ أَلَيْسَ نِسَاؤُهُ مِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ قَالَ نِسَاؤُهُ مِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ وَلَكِنْ أَهْلُ بَيْتِهِ مَنْ حُرِمَ الصَّدَقَةَ بَعْدَهُ . قَالَ وَمَنْ هُمْ قَالَ هُمْ آلُ عَلِيٍّ وَآلُ عَقِيلٍ وَآلُ جَعْفَرٍ وَآلُ عَبَّاسٍ . قَالَ كُلُّ هَؤُلاَءِ حُرِمَ الصَّدَقَةَ قَالَ نَعَمْ .
Менга Зуҳайр ибн Ҳарб ва Шужў ибн Махлад биргаликда Ибн Улайядан ривоят қилдилар; Зуҳайр деди: бизга Исмоил ибн Иброҳим ривоят қилди, менга Абу Ҳайён ривоят қилди, менга Язид ибн Ҳайён ривоят қилиб деди: мен, Ҳусайн ибн Сабра ва Умар ибн Муслим Зайд ибн Арқамнинг олдига бордик. Унинг олдида ўтирганимизда Ҳусайн унга деди: «Эй Зайд, сен кўп яхшиликка эришдинг: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни кўрдинг, унинг ҳадисини эшитдинг, у билан бирга жанг қилдинг ва унинг орқасида намоз ўқидинг. Дарҳақиқат, эй Зайд, сен кўп яхшиликка эришдинг. Эй Зайд, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитганларингдан бизга ривоят қилиб бер.» У деди: «Эй жияним, Аллаҳга қасамки, менинг ёшим улғайди ва аҳдим эскирди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ёдлаб олган баъзи нарсаларни унутдим. Мен сизларга ривоят қилган нарсани қабул қилинглар, қилмаганимни эса мендан талаб қилманглар.» Сўнг деди: «Бир куни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Макка билан Мадина ўртасидаги Хумм деб аталадиган сув бўйида бизнинг олдимизда хутба ўқиб турди. У Аллаҳга ҳамд айтди ва Унга сано ўқиди, ваъз қилди ва эслатди, сўнг деди: ‹Аммо баъд, огоҳ бўлинглар, эй одамлар! Мен ҳам бир инсонман, Роббимнинг элчиси (ўлим малоикаси) келиши яқинлашди ва мен унга жавоб бераман. Мен сизларнинг ичингизда икки оғир нарсани қолдираман: биринчиси Аллаҳ китобидир, унда ҳидоят ва нур бор. Аллаҳ китобини маҳкам тутинглар ва унга ёпишинглар.› Сўнг Аллаҳ китобига рағбатлантирди ва ундирди, кейин деди: ‹Ва менинг аҳли байтим. Аҳли байтим ҳақида сизларга Аллаҳни эслатаман, аҳли байтим ҳақида сизларга Аллаҳни эслатаман, аҳли байтим ҳақида сизларга Аллаҳни эслатаман.›» Ҳусайн унга деди: «Эй Зайд, унинг аҳли байти кимлар? Аёллари унинг аҳли байтидан эмасми?» У деди: «Аёллари унинг аҳли байтидан, лекин унинг аҳли байти ундан кейин садақа ҳаром қилинган кишилардир.» У деди: «Улар кимлар?» У деди: «Улар Алий оиласи, Ақил оиласи, Жаъфар оиласи ва Аббос оиласидир.» У деди: «Буларнинг ҳаммасига садақа ҳаром қилинганми?» У деди: «Ҳа.»