حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي عُبَيْدٍ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ عَلِيٌّ ـ رضى الله عنه ـ تَخَلَّفَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي خَيْبَرَ، وَكَانَ بِهِ رَمَدٌ، فَقَالَ أَنَا أَتَخَلَّفُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَخَرَجَ عَلِيٌّ فَلَحِقَ بِالنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَلَمَّا كَانَ مَسَاءُ اللَّيْلَةِ الَّتِي فَتَحَهَا فِي صَبَاحِهَا، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ ـ أَوْ قَالَ لَيَأْخُذَنَّ ـ غَدًا رَجُلٌ يُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ ـ أَوْ قَالَ يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ ـ يَفْتَحُ اللَّهُ عَلَيْهِ ". فَإِذَا نَحْنُ بِعَلِيٍّ، وَمَا نَرْجُوهُ، فَقَالُوا هَذَا عَلِيٌّ، فَأَعْطَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَفَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ.
Қутайба бизга айтди, Ҳотам ибн Исмоил бизга айтди, Язид ибн Абу Убайддан, Салама ибнул-Акваъ розияллаҳу анҳудан, у деди: Али розияллаҳу анҳу Хайбарда Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ортда қолган эди, унда кўз оғриғи бор эди. У: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ортда қоламанми?!», деди ва чиқиб Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етиб олди. (Хайбар) тонгида фатҳ қилинган ўша кечанинг оқшоми бўлганда, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта, эртага байроқни шундай бир кишига бераман — ёки: шундай бир киши олади — Аллаҳ ва Унинг Расули уни севади — ёки: у Аллаҳ ва Расулини севади — Аллаҳ унинг қўли билан (ғалаба) фатҳ қилади», деди. Бирдан биз Али (олдида) бўлдик, ҳолбуки биз уни (байроққа) умид қилмас эдик. Улар: «Бу Али», дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга (байроқни) берди, Аллаҳ унинг қўли билан (ғалаба) фатҳ қилди.