حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، - يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْقَارِيَّ - عَنْ سُهَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ يَوْمَ خَيْبَرَ " لأُعْطِيَنَّ هَذِهِ الرَّايَةَ رَجُلاً يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يَفْتَحُ اللَّهُ عَلَى يَدَيْهِ " . قَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ مَا أَحْبَبْتُ الإِمَارَةَ إِلاَّ يَوْمَئِذٍ - قَالَ - فَتَسَاوَرْتُ لَهَا رَجَاءَ أَنْ أُدْعَى لَهَا - قَالَ - فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ فَأَعْطَاهُ إِيَّاهَا وَقَالَ " امْشِ وَلاَ تَلْتَفِتْ حَتَّى يَفْتَحَ اللَّهُ عَلَيْكَ " . قَالَ فَسَارَ عَلِيٌّ شَيْئًا ثُمَّ وَقَفَ وَلَمْ يَلْتَفِتْ فَصَرَخَ يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلَى مَاذَا أُقَاتِلُ النَّاسَ قَالَ " قَاتِلْهُمْ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ فَإِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ فَقَدْ مَنَعُوا مِنْكَ دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلاَّ بِحَقِّهَا وَحِسَابُهُمْ عَلَى اللَّهِ " .
Бизга Қутайба ибн Саъийд ривоят қилди, бизга Яъқуб — яъни Ибн Абдураҳмон ал-Қорий — Суҳайлдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбар кунида дедилар: «Бу байроқни Аллаҳни ва Расулини севадиган бир кишига бераман, Аллаҳ унинг қўлида (ғалабани) ато этади.» Умар ибн Хаттоб деди: Мен амирликни фақат ўша куни яхши кўрдим. Деди: Бас, мен ўзимни унга чақирилишимни умид қилиб (олдинга) чиқдим. Деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Алий ибн Абу Толибни чақирдилар-да, уни унга бердилар ва: «Юр ва Аллаҳ сенга (ғалабани) ато этгунича орқангга қарама» дедилар. Деди: Бас, Алий бир оз юрди, сўнг тўхтади ва орқасига қарамай, бақириб: «Эй Расулуллаҳ, одамларга нима учун жанг қиламан?» деди. У зот: «Уларга ‹Ла илаҳа иллаллаҳ ва Муҳаммадун Расулуллаҳ›га гувоҳлик бергунча жанг қил. Бас, агар шуни қилсалар, қонларини ва мол-мулкларини сендан сақлаб қолдилар, фақат ҳақи ила бўлса (бундан мустасно), ҳисоблари эса Аллаҳ зиммасидадир» дедилар.