حَدَّثَنَا مَحْمُودٌ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَيْنَ تَنْزِلُ غَدًا فِي حَجَّتِهِ. قَالَ " وَهَلْ تَرَكَ لَنَا عَقِيلٌ مَنْزِلاً ". ثُمَّ قَالَ "نَحْنُ نَازِلُونَ غَدًا بِخَيْفِ بَنِي كِنَانَةَ الْمُحَصَّبِ، حَيْثُ قَاسَمَتْ قُرَيْشٌ عَلَى الْكُفْرِ ". وَذَلِكَ أَنَّ بَنِي كِنَانَةَ حَالَفَتْ قُرَيْشًا عَلَى بَنِي هَاشِمٍ أَنْ لاَ يُبَايِعُوهُمْ وَلاَ يُئْوُوهُمْ. قَالَ الزُّهْرِيُّ وَالْخَيْفُ الْوَادِي.
Исмоил бизга айтди, у деди: Молик менга айтди, Зайд ибн Асламдан, отасидан: Умар ибн Хаттоб розияллаҳу анҳу Ҳунайй номли бир озод қилган қулини қўриқ (ер)га (нозир қилиб) тайинлади ва: «Эй Ҳунайй, қанотингни мусулмонлардан йиғ (меҳрибон бўл), мазлумнинг дуосидан эҳтиёт бўл, чунки мазлумнинг дуоси ижобат қилинади; оз туяли (камбағал) ва оз қўйли (камбағал)ни (яйловга) кирит; Ибн Авф ва Ибн Аффоннинг молларидан (чорвасидан) мени сақла (уларни киритма); чунки улар иккиси — агар чорвалари ҳалок бўлса — хурмозор ва экинга қайтадилар; оз туяли ва оз қўйли (камбағал) эса — агар чорваси ҳалок бўлса — болаларини олиб олдимга келиб: ‹Эй амирул-мўминин!› дейди. Мен уларни тарк этаманми (йўқ)? — сенга ота йўқ (э воҳ)! Сув ва ўт менга олтин ва кумушдан осонроқдир. Аллаҳга қасамки, улар мен уларга зулм қилдим деб ўйлайдилар. Бу — уларнинг юртлари эди, улар унинг учун жоҳилиятда жанг қилганлар ва унинг устида Исломга кирганлар. Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, агар мен Аллаҳ йўлида (жиҳод учун чорва) кўтарадиган мол бўлмаганида, уларнинг юртидан бир қарич ҳам қўриқ (чегара) қилмас эдим».