قَالَ ابْنُ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ ذَهَبَ فَرَسٌ لَهُ، فَأَخَذَهُ الْعَدُوُّ، فَظَهَرَ عَلَيْهِ الْمُسْلِمُونَ فَرُدَّ عَلَيْهِ فِي زَمَنِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَأَبَقَ عَبْدٌ لَهُ فَلَحِقَ بِالرُّومِ، فَظَهَرَ عَلَيْهِمُ الْمُسْلِمُونَ، فَرَدَّهُ عَلَيْهِ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ بَعْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Ибн Нумайр деди: Убайдуллаҳ бизга айтди, Нофиъдан, Ибн Умар розияллаҳу анҳумодан, у деди: Унинг бир оти кетиб (йўқолиб) қолди, уни душман олди. Сўнг мусулмонлар улар устидан ғолиб келдилар ва у (от) Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам даврида унга қайтарилди. Унинг бир қули қочиб Румга қўшилди, мусулмонлар улар устидан ғолиб келдилар, уни Холид ибн Валид Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан кейин унга қайтарди.