حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سُوقَةَ، عَنْ مُنْذِرٍ، عَنِ ابْنِ الْحَنَفِيَّةِ، قَالَ لَوْ كَانَ عَلِيٌّ ـ رضى الله عنه ـ ذَاكِرًا عُثْمَانَ ـ رضى الله عنه ـ ذَكَرَهُ يَوْمَ جَاءَهُ نَاسٌ فَشَكَوْا سُعَاةَ عُثْمَانَ، فَقَالَ لِي عَلِيٌّ اذْهَبْ إِلَى عُثْمَانَ فَأَخْبِرْهُ أَنَّهَا صَدَقَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَمُرْ سُعَاتَكَ يَعْمَلُونَ فِيهَا. فَأَتَيْتُهُ بِهَا فَقَالَ أَغْنِهَا عَنَّا. فَأَتَيْتُ بِهَا عَلِيًّا فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ ضَعْهَا حَيْثُ أَخَذْتَهَا.
Қутайба ибн Саъид бизга айтди, Суфён бизга айтди, Муҳаммад ибн Суқадан, Мунзирдан, Ибнул-Ҳанафийядан, у деди: Агар Али розияллаҳу анҳу Усмон розияллаҳу анҳуни (яхшилик билан) эслайдиган бўлса, уни — бир куни унга баъзи одамлар келиб, Усмоннинг закот йиғувчиларидан шикоят қилганларида (эслагандек эслар эди). Али менга: «Усмоннинг олдига бор ва унга бу (закот мактуби) Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг садақаси (ҳақидаги йўриқномаси) эканини айт, закот йиғувчиларингга унга (унинг ҳукмига) амал қилишни буюр», деди. Мен уни (мактубни) унга келтирдим. У: «Буни биздан бери қил (керак эмас)», деди. Мен уни Алига келтириб, унга хабар бердим. У: «Уни олган жойингга қўй», деди.