باب مَا ذُكِرَ مِنْ دِرْعِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَعَصَاهُ وَسَيْفِهِ وَقَدَحِهِ وَخَاتَمِهِ وَمَا اسْتَعْمَلَ الْخُلَفَاءُ بَعْدَهُ مِنْ ذَلِكَ مِمَّا لَمْ يُذْكَرْ قِسْمَتُهُ، وَمِنْ شَعَرِهِ وَنَعْلِهِ وَآنِيَتِهِ، مِمَّا يَتَبَرَّكُ أَصْحَابُهُ وَغَيْرُهُمْ بَعْدَ وَفَاتِهِ
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأَنْصَارِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ ثُمَامَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ أَبَا بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ لَمَّا اسْتُخْلِفَ بَعَثَهُ إِلَى الْبَحْرَيْنِ، وَكَتَبَ لَهُ هَذَا الْكِتَابَ وَخَتَمَهُ، وَكَانَ نَقْشُ الْخَاتَمِ ثَلاَثَةَ أَسْطُرٍ مُحَمَّدٌ سَطْرٌ، وَرَسُولُ سَطْرٌ، وَاللَّهِ سَطْرٌ.
Муҳаммад ибн Абдуллаҳ Ансорий бизга айтди, у деди: Отам менга айтди, Сумомадан, Анасдан: Абу Бакр розияллаҳу анҳу халифа қилинганида, уни (Анасни) Баҳрайнга жўнатди ва унга бу мактубни ёзиб, уни муҳрлади. Муҳрнинг нақши уч сатр эди: «Муҳаммад» — бир сатр, «Расул» — бир сатр, «Аллаҳ» — бир сатр.
حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأَسَدِيُّ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ طَهْمَانَ، قَالَ أَخْرَجَ إِلَيْنَا أَنَسٌ نَعْلَيْنِ جَرْدَاوَيْنِ لَهُمَا قِبَالاَنِ، فَحَدَّثَنِي ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ بَعْدُ عَنْ أَنَسٍ أَنَّهُمَا نَعْلاَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад менга айтди, Муҳаммад ибн Абдуллаҳ Асадий бизга айтди, Исо ибн Таҳмон бизга айтди, у деди: Анас бизга икки туксиз (эски) наъл (оёқ кийим) чиқариб кўрсатди, уларнинг икки тасмаси бор эди. Кейин менга Собит Буноний Анасдан айтдики, улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг икки наъли эди.
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ هِلاَلٍ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، قَالَ أَخْرَجَتْ إِلَيْنَا عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ كِسَاءً مُلَبَّدًا وَقَالَتْ فِي هَذَا نُزِعَ رُوحُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. وَزَادَ سُلَيْمَانُ عَنْ حُمَيْدٍ عَنْ أَبِي بُرْدَةَ قَالَ أَخْرَجَتْ إِلَيْنَا عَائِشَةُ إِزَارًا غَلِيظًا مِمَّا يُصْنَعُ بِالْيَمَنِ، وَكِسَاءً مِنْ هَذِهِ الَّتِي يَدْعُونَهَا الْمُلَبَّدَةَ.
Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Абдулваҳҳоб бизга айтди, Айюб бизга айтди, Ҳумайд ибн Ҳилолдан, Абу Бурдадан, у деди: Оиша розияллаҳу анҳо бизга бир (ямаб) қалинлатилган кисони (ридони) чиқариб кўрсатди ва: «Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг руҳи мана шунда (уст-бошда) олинди (вафот этди)», деди. Сулаймон Ҳумайддан, Абу Бурдадан зиёда қилди: У деди: Оиша бизга Яманда тўқиладиган қалин изор (белбоғ)ни ва ‹мулаббада› деб аталадиган кисолардан бирини чиқариб кўрсатди.
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنِ ابْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ قَدَحَ، النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم انْكَسَرَ، فَاتَّخَذَ مَكَانَ الشَّعْبِ سِلْسِلَةً مِنْ فِضَّةٍ. قَالَ عَاصِمٌ رَأَيْتُ الْقَدَحَ وَشَرِبْتُ فِيهِ.
Абдон бизга айтди, Абу Ҳамзадан, Осимдан, Ибн Сийриндан, Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг пиёласи синган эди, у ёриқ (синган) жойга кумушдан бир занжир (банд) қилди. Осим деди: Мен ўша пиёлани кўрдим ва ундан (сув) ичдим.
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْجَرْمِيُّ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبِي أَنَّ الْوَلِيدَ بْنَ كَثِيرٍ، حَدَّثَهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَلْحَلَةَ الدُّؤَلِيِّ، حَدَّثَهُ أَنَّ ابْنَ شِهَابٍ حَدَّثَهُ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ حُسَيْنٍ حَدَّثَهُ أَنَّهُمْ، حِينَ قَدِمُوا الْمَدِينَةَ مِنْ عِنْدِ يَزِيدَ بْنِ مُعَاوِيَةَ مَقْتَلَ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ رَحْمَةُ اللَّهِ عَلَيْهِ لَقِيَهُ الْمِسْوَرُ بْنُ مَخْرَمَةَ فَقَالَ لَهُ هَلْ لَكَ إِلَىَّ مِنْ حَاجَةٍ تَأْمُرُنِي بِهَا فَقُلْتُ لَهُ لاَ. فَقَالَ لَهُ فَهَلْ أَنْتَ مُعْطِيَّ سَيْفَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِنِّي أَخَافُ أَنْ يَغْلِبَكَ الْقَوْمُ عَلَيْهِ، وَايْمُ اللَّهِ، لَئِنْ أَعْطَيْتَنِيهِ لاَ يُخْلَصُ إِلَيْهِمْ أَبَدًا حَتَّى تُبْلَغَ نَفْسِي، إِنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ خَطَبَ ابْنَةَ أَبِي جَهْلٍ عَلَى فَاطِمَةَ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ فَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ النَّاسَ فِي ذَلِكَ عَلَى مِنْبَرِهِ هَذَا وَأَنَا يَوْمَئِذٍ مُحْتَلِمٌ فَقَالَ " إِنَّ فَاطِمَةَ مِنِّي، وَأَنَا أَتَخَوَّفُ أَنْ تُفْتَنَ فِي دِينِهَا ". ثُمَّ ذَكَرَ صِهْرًا لَهُ مِنْ بَنِي عَبْدِ شَمْسٍ، فَأَثْنَى عَلَيْهِ فِي مُصَاهَرَتِهِ إِيَّاهُ قَالَ " حَدَّثَنِي فَصَدَقَنِي، وَوَعَدَنِي فَوَفَى لِي، وَإِنِّي لَسْتُ أُحَرِّمُ حَلاَلاً وَلاَ أُحِلُّ حَرَامًا، وَلَكِنْ وَاللَّهِ لاَ تَجْتَمِعُ بِنْتُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبِنْتُ عَدُوِّ اللَّهِ أَبَدًا ".
Саъид ибн Муҳаммад Жармий бизга айтди, Яъқуб ибн Иброҳим бизга айтди, отам бизга айтди, Валид ибн Касир унга айтди, Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳалҳала Дувалийдан, у унга айтди, Ибн Шиҳоб унга айтди, Али ибн Ҳусайн унга айтдики, улар Ҳусайн ибн Али раҳматуллаҳи алайҳ ўлдирилганидан кейин Язид ибн Муовиянинг олдидан Мадинага келганларида, уларни Мисвар ибн Махрама учратиб, унга: «Сенинг менга буюрадиган бирор ҳожатинг борми?», деди. Мен унга: «Йўқ», дедим. У унга: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қиличини менга берасанми? Чунки мен бу қавм (Язид одамлари) сени ундан ғолиб (маҳрум) қилишидан қўрқаман. Аллаҳга қасамки, агар уни менга берсанг, у ҳеч қачон уларга етмайди (мен ўлмагунча)», деди. (Сўнг деди:) Албатта, Али ибн Абу Толиб Фотима алайҳассалом (устига, яъни унинг устига кундош қилиб) Абу Жаҳлнинг қизини совчи қўйди. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг бу ҳақда мана шу минбарида одамларга хутба қилаётганини эшитдим — мен ўша куни балоғатга етган эдим — у: «Албатта, Фотима мендандир, мен унинг дийни борасида фитнага тушишидан (синалишидан) қўрқаман», деди. Сўнг Бану Абду Шамсдан бўлган бир куёвини эслатиб, унга (Набийга) куёвлик қилганида уни мақтади ва: «У менга (гап) айтди, рост айтди; менга ваъда берди, ваъдасига вафо қилди. Мен ҳақиқатан ҳалолни ҳаром қилмайман ва ҳаромни ҳалол қилмайман; лекин Аллаҳга қасамки, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қизи ва Аллаҳнинг душманининг қизи ҳеч қачон (бир кишида) жамланмайди», деди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سُوقَةَ، عَنْ مُنْذِرٍ، عَنِ ابْنِ الْحَنَفِيَّةِ، قَالَ لَوْ كَانَ عَلِيٌّ ـ رضى الله عنه ـ ذَاكِرًا عُثْمَانَ ـ رضى الله عنه ـ ذَكَرَهُ يَوْمَ جَاءَهُ نَاسٌ فَشَكَوْا سُعَاةَ عُثْمَانَ، فَقَالَ لِي عَلِيٌّ اذْهَبْ إِلَى عُثْمَانَ فَأَخْبِرْهُ أَنَّهَا صَدَقَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَمُرْ سُعَاتَكَ يَعْمَلُونَ فِيهَا. فَأَتَيْتُهُ بِهَا فَقَالَ أَغْنِهَا عَنَّا. فَأَتَيْتُ بِهَا عَلِيًّا فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ ضَعْهَا حَيْثُ أَخَذْتَهَا.
Қутайба ибн Саъид бизга айтди, Суфён бизга айтди, Муҳаммад ибн Суқадан, Мунзирдан, Ибнул-Ҳанафийядан, у деди: Агар Али розияллаҳу анҳу Усмон розияллаҳу анҳуни (яхшилик билан) эслайдиган бўлса, уни — бир куни унга баъзи одамлар келиб, Усмоннинг закот йиғувчиларидан шикоят қилганларида (эслагандек эслар эди). Али менга: «Усмоннинг олдига бор ва унга бу (закот мактуби) Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг садақаси (ҳақидаги йўриқномаси) эканини айт, закот йиғувчиларингга унга (унинг ҳукмига) амал қилишни буюр», деди. Мен уни (мактубни) унга келтирдим. У: «Буни биздан бери қил (керак эмас)», деди. Мен уни Алига келтириб, унга хабар бердим. У: «Уни олган жойингга қўй», деди.
قَالَ الْحُمَيْدِيُّ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُوقَةَ، قَالَ سَمِعْتُ مُنْذِرًا الثَّوْرِيَّ، عَنِ ابْنِ الْحَنَفِيَّةِ، قَالَ أَرْسَلَنِي أَبِي، خُذْ هَذَا الْكِتَابَ فَاذْهَبْ بِهِ إِلَى عُثْمَانَ، فَإِنَّ فِيهِ أَمْرَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي الصَّدَقَةِ.
Ҳумайдий деди: Суфён бизга айтди, Муҳаммад ибн Суқа бизга айтди, у деди: Мунзир Саврийдан эшитдим, Ибнул-Ҳанафийядан, у деди: Отам мени: «Бу мактубни ол ва уни Усмонга олиб бор, чунки унда Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг садақа (закот) ҳақидаги амри (йўриқномаси) бор», деб жўнатди.