حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ حَفْصَةَ ـ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ أَوْ هِشَامِ بْنِ حَسَّانَ عَنْ حَفْصَةَ، عَنْ أُمِّ عَطِيَّةَ ـ قَالَتْ كُنَّا نُنْهَى أَنْ نُحِدَّ عَلَى مَيِّتٍ فَوْقَ ثَلاَثٍ، إِلاَّ عَلَى زَوْجٍ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا، وَلاَ نَكْتَحِلَ وَلاَ نَتَطَيَّبَ وَلاَ نَلْبَسَ ثَوْبًا مَصْبُوغًا إِلاَّ ثَوْبَ عَصْبٍ، وَقَدْ رُخِّصَ لَنَا عِنْدَ الطُّهْرِ إِذَا اغْتَسَلَتْ إِحْدَانَا مِنْ مَحِيضِهَا فِي نُبْذَةٍ مِنْ كُسْتِ أَظْفَارٍ، وَكُنَّا نُنْهَى عَنِ اتِّبَاعِ الْجَنَائِزِ. قَالَ رَوَاهُ هِشَامُ بْنُ حَسَّانَ عَنْ حَفْصَةَ عَنْ أُمِّ عَطِيَّةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Бизга Абдуллаҳ ибн Абдулваҳҳоб ривоят қилди, у деди: бизга Ҳаммод ибн Зайд, Айюбдан, у Ҳафсадан — Абу Абдуллаҳ (Бухорий): ёки Ҳишом ибн Ҳассондан, у Ҳафсадан, у Умму Атийядан, деди — (ривоят қилди), у деди: Биз бир ўликка уч (кун)дан ортиқ аза тутишдан қайтарилардик — эр(нинг вафоти)га тўрт ою ўн кундан бошқада; сурма суртмас, атир суртмас, бўялган кийим киймас эдик — асб (йўл-йўл) кийимдан бошқа. Биздан бири ҳайздан ғусл қилиб, пок бўлганда, бизга бир парча куст азфор (хушбўй модда) ишлатишга рухсат берилган эди. Ва биз жанозаларга эргашишдан қайтарилардик. (Бухорий) деди: Уни Ҳишом ибн Ҳассон, Ҳафсадан, у Умму Атийядан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилди.