حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَحْبُوبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمْ يَكْذِبْ إِبْرَاهِيمُ ـ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ـ إِلاَّ ثَلاَثَ كَذَبَاتٍ ثِنْتَيْنِ مِنْهُنَّ فِي ذَاتِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ، قَوْلُهُ {إِنِّي سَقِيمٌ } وَقَوْلُهُ {بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَذَا}، وَقَالَ بَيْنَا هُوَ ذَاتَ يَوْمٍ وَسَارَةُ إِذْ أَتَى عَلَى جَبَّارٍ مِنَ الْجَبَابِرَةِ فَقِيلَ لَهُ إِنَّ هَا هُنَا رَجُلاً مَعَهُ امْرَأَةٌ مِنْ أَحْسَنِ النَّاسِ، فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ، فَسَأَلَهُ عَنْهَا. فَقَالَ مَنْ هَذِهِ قَالَ أُخْتِي، فَأَتَى سَارَةَ قَالَ يَا سَارَةُ، لَيْسَ عَلَى وَجْهِ الأَرْضِ مُؤْمِنٌ غَيْرِي وَغَيْرُكِ، وَإِنَّ هَذَا سَأَلَنِي، فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّكِ أُخْتِي فَلاَ تُكَذِّبِينِي. فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا، فَلَمَّا دَخَلَتْ عَلَيْهِ ذَهَبَ يَتَنَاوَلُهَا بِيَدِهِ، فَأُخِذَ فَقَالَ ادْعِي اللَّهَ لِي وَلاَ أَضُرُّكِ. فَدَعَتِ اللَّهَ فَأُطْلِقَ، ثُمَّ تَنَاوَلَهَا الثَّانِيَةَ، فَأُخِذَ مِثْلَهَا أَوْ أَشَدَّ فَقَالَ ادْعِي اللَّهَ لِي وَلاَ أَضُرُّكِ. فَدَعَتْ فَأُطْلِقَ. فَدَعَا بَعْضَ حَجَبَتِهِ فَقَالَ إِنَّكُمْ لَمْ تَأْتُونِي بِإِنْسَانٍ، إِنَّمَا أَتَيْتُمُونِي بِشَيْطَانٍ. فَأَخْدَمَهَا هَاجَرَ فَأَتَتْهُ، وَهُوَ قَائِمٌ يُصَلِّي، فَأَوْمَأَ بِيَدِهِ مَهْيَا قَالَتْ رَدَّ اللَّهُ كَيْدَ الْكَافِرِ ـ أَوِ الْفَاجِرِ ـ فِي نَحْرِهِ، وَأَخْدَمَ هَاجَرَ. قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ تِلْكَ أُمُّكُمْ يَا بَنِي مَاءِ السَّمَاءِ.
Муҳаммад ибн Маҳбуб бизга айтди, Ҳаммод ибн Зайд бизга айтди, Айюбдан, Муҳаммаддан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у деди: Иброҳим алайҳиссалом фақат уч (марта) ёлғон (сўз) айтди, улардан иккиси Аллаҳ азза ва жалла зоти (дини) йўлида эди: унинг ‹Мен касалман› деган сўзи ва ‹Балки уни мана шу (бутларнинг) каттаси қилди› деган сўзи. (Яна) у деди: У бир куни Сора билан (кетаётганида), зўравонлардан бир зўравон (подшоҳ)нинг (юртига) келди. Унга: «Бу ерда бир киши бор, ёнида одамларнинг энг гўзалидан бир аёл бор», дейилди. У (подшоҳ) унга (одам) юборди ва ундан у (аёл) ҳақида сўради. У: «Бу ким?», деди. (Иброҳим): «Синглим», деди. Сўнг Соронинг олдига келиб: «Эй Соро, ер юзида мендан ва сендан бошқа мўмин йўқ; бу (подшоҳ) мендан сўради, мен сенинг синглим эканингни унга айтдим, бас, мени ёлғонга чиқарма», деди. Сўнг (подшоҳ) унга (одам) юборди, у унинг олдига кирганида, (подшоҳ) қўли билан унга тегмоқчи бўлди-ю, (қўли) тутилиб қолди (қотди). У: «Мен учун Аллаҳга дуо қил, мен сенга зарар етказмайман», деди. У Аллаҳга дуо қилди, у қўйиб юборилди. Сўнг иккинчи марта унга (тегмоқчи бўлиб) чўзилди, олдингидек ёки қаттиқроқ тутилиб қолди. У: «Мен учун Аллаҳга дуо қил, мен сенга зарар етказмайман», деди. У дуо қилди, у қўйиб юборилди. Сўнг (подшоҳ) баъзи эшикбонларини чақириб: «Сизлар менга инсонни келтирмадингиз, балки менга бир шайтонни келтирдингиз», деди ва унга (Сорога) Ҳожарни хизматкор қилиб берди. У (Соро) Иброҳимнинг олдига келди, у намоз ўқиб турган эди. У қўли билан: «Аҳвол нима (қандаи бўлди)?», деб ишора қилди. У: «Аллаҳ кофир — ёки: фожир — нинг макрини ўз бўғзига қайтарди ва Ҳожарни хизматкор қилиб берди», деди. Абу Ҳурайра деди: «Мана шу сизларнинг онангиз, эй осмон сувининг (ёмғир билан тирикчилик қилувчи) фарзандлари».