وَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَالِمٍ عَنِ الزُّبَيْدِيِّ، قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ الْقَاسِمِ أَخْبَرَنِي الْقَاسِمُ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ شَخَصَ بَصَرُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ " فِي الرَّفِيقِ الأَعْلَى ". ثَلاَثًا، وَقَصَّ الْحَدِيثَ، قَالَتْ فَمَا كَانَتْ مِنْ خُطْبَتِهِمَا مِنْ خُطْبَةٍ إِلاَّ نَفَعَ اللَّهُ بِهَا، لَقَدْ خَوَّفَ عُمَرُ النَّاسَ وَإِنَّ فِيهِمْ لَنِفَاقًا، فَرَدَّهُمُ اللَّهُ بِذَلِكَ. ثُمَّ لَقَدْ بَصَّرَ أَبُو بَكْرٍ النَّاسَ الْهُدَى وَعَرَّفَهُمُ الْحَقَّ الَّذِي عَلَيْهِمْ وَخَرَجُوا بِهِ يَتْلُونَ {وَمَا مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ} إِلَى {الشَّاكِرِينَ}
Абдуллаҳ ибн Солим Зубайдийдан (ривоят қилиб) деди: Абдураҳмон ибнул-Қосим айтди: Қосим менга хабар берди: Оиша розияллаҳу анҳо деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг кўзи (юқорига) тикилди, сўнг: «Энг олий ҳамроҳликда (ар-Рафиқул-Аъло)», деб уч марта айтди ва (Оиша) ҳадисни ҳикоя қилди. У деди: Уларнинг иккаласинин (Умар ва Абу Бакрнинг) хутбасидан шундай хутба бўлмадики, илло Аллаҳ у билан (одамларга) нафъ берди. Умар одамларни қўрқитди, улар ичида нифоқ бор эди, Аллаҳ шу (Умарнинг нутқи) билан уларни қайтарди. Сўнг Абу Бакр одамларга ҳидоятни кўрсатди (басир қилди) ва уларга ўзлари устидаги ҳақни танитди, улар у билан (ҳақни ўқиб) чиқдилар, {Муҳаммад фақат бир Расулдир, ундан олдин расуллар ўтган}дан {шукр қилувчилар}гача (оятини) тиловат қилар эдилар.