حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الصَّلْتِ أَبُو جَعْفَرٍ الْكُوفِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي حَمْزَةُ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَا أَنَا نَائِمٌ شَرِبْتُ ـ يَعْنِي اللَّبَنَ ـ حَتَّى أَنْظُرُ إِلَى الرِّيِّ يَجْرِي فِي ظُفُرِي أَوْ فِي أَظْفَارِي، ثُمَّ نَاوَلْتُ عُمَرَ ". فَقَالُوا فَمَا أَوَّلْتَهُ قَالَ " الْعِلْمَ ".
Муҳаммад ибнус-Салт Абу Жаъфар Куфий менга айтди, Ибнул-Муборак бизга айтди, Юнусдан, Зуҳрийдан, у деди: Ҳамза менга хабар берди, отасидан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Мен ухлаб ётган пайтимда — яъни сутни — ичдим, ҳатто қонишнин бармоғимда ёки бармоқларимда оқаётганини кўраяпман; сўнг (қолганини) Умарга бердим». Улар: «Буни нимага таъбир қилдинг?», дедилар. У: «Илмга», деди.