حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ قَتَادَةَ، أَنَّ أَنَسًا ـ رضى الله عنه ـ حَدَّثَهُمْ قَالَ صَعِدَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أُحُدًا، وَمَعَهُ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَعُثْمَانُ، فَرَجَفَ وَقَالَ " اسْكُنْ أُحُدُ ـ أَظُنُّهُ ضَرَبَهُ بِرِجْلِهِ ـ فَلَيْسَ عَلَيْكَ إِلاَّ نَبِيٌّ وَصِدِّيقٌ وَشَهِيدَانِ ".
Мусаддад бизга айтди, Яҳё бизга айтди, Саъиддан, Қатодадан: Анас розияллаҳу анҳу уларга айтди, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Уҳуд (тоғига) чиқди, у билан Абу Бакр, Умар ва Усмон бор эди. Шунда (тоғ) тебранди (силкинди), (Набий): «Тинч (сокин) бўл, эй Уҳуд — уни оёғи билан урди деб ўйлайман — чунки сенинг устингда фақат бир Набий, бир Сиддиқ ва икки шаҳид бор», деди.