حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ فَاطِمَةَ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِيمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم، تَطْلُبُ صَدَقَةَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الَّتِي بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكٍ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ. فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا فَهْوَ صَدَقَةٌ، إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ مِنْ هَذَا الْمَالِ ـ يَعْنِي مَالَ اللَّهِ ـ لَيْسَ لَهُمْ أَنْ يَزِيدُوا عَلَى الْمَأْكَلِ ". وَإِنِّي وَاللَّهِ لاَ أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَاتِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهَا فِي عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، وَلأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ فِيهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ، ثُمَّ قَالَ إِنَّا قَدْ عَرَفْنَا يَا أَبَا بَكْرٍ فَضِيلَتَكَ. وَذَكَرَ قَرَابَتَهُمْ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَحَقَّهُمْ. فَتَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَحَبُّ إِلَىَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي.
Абул-Ямон бизга айтди, Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан, у деди: Урва ибнуз-Зубайр менга айтди, Оишадан: Фотима алайҳассалом Абу Бакрга (киши) юборди, ундан Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ўз меросини — Аллаҳ Ўз Расули соллаллаҳу алайҳи васалламга файъ (ғаниматсиз) қилиб берган нарсадан — сўрар эди; у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Мадинадаги ва Фадакдаги садақасини ҳамда Хайбар хумсидан қолганини талаб қилар эди. Абу Бакр: «Албатта Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Биз (пайғамбарлар)га ворис бўлинмайди; биз қолдирган нарса садақадир. Фақат Муҳаммад оиласи мана бу молдан — яъни Аллаҳнинг молидан — ейдилар (холос); уларнинг ейишдан (бошқасига) кўпайтиришга ҳақлари йўқ› деди. Аллаҳга қасам, мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида қандай бўлган бўлса, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг садақаларидан бирор нарсани ўзгартирмайман ва унда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам амал қилгандек амал қиламан», деди. Шунда Али ташаҳҳуд айтди, сўнг: «Эй Абу Бакр, биз сенинг фазилатингни танидик», деди ва уларнинг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга қаробат (қардошлик)лари ва ҳақларини зикр қилди. Абу Бакр гапирди ва: «Жоним қўлида бўлган Зот билан қасам, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қаробати(ни риоя қилиш) менга ўз қаробатимни(ни риоя қилишдан) севимлироқдир», деди.