حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُغِيرَةَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ ذَهَبَ عَلْقَمَةُ إِلَى الشَّأْمِ، فَلَمَّا دَخَلَ الْمَسْجِدَ قَالَ اللَّهُمَّ يَسِّرْ لِي جَلِيسًا صَالِحًا. فَجَلَسَ إِلَى أَبِي الدَّرْدَاءِ فَقَالَ أَبُو الدَّرْدَاءِ مِمَّنْ أَنْتَ قَالَ مِنْ أَهْلِ الْكُوفَةِ. قَالَ أَلَيْسَ فِيكُمْ ـ أَوْ مِنْكُمْ ـ صَاحِبُ السِّرِّ الَّذِي لاَ يَعْلَمُهُ غَيْرُهُ يَعْنِي حُذَيْفَةَ. قَالَ قُلْتُ بَلَى. قَالَ أَلَيْسَ فِيكُمُ ـ أَوْ مِنْكُمُ ـ الَّذِي أَجَارَهُ اللَّهُ عَلَى لِسَانِ نَبِيِّهِ صلى الله عليه وسلم يَعْنِي مِنَ الشَّيْطَانِ، يَعْنِي عَمَّارًا. قُلْتُ بَلَى. قَالَ أَلَيْسَ فِيكُمْ ـ أَوْ مِنْكُمْ ـ صَاحِبُ السِّوَاكِ أَوِ السِّرَارِ قَالَ بَلَى. قَالَ كَيْفَ كَانَ عَبْدُ اللَّهِ يَقْرَأُ {وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى * وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى} قُلْتُ {وَالذَّكَرِ وَالأُنْثَى}. قَالَ مَا زَالَ بِي هَؤُلاَءِ حَتَّى كَادُوا يَسْتَنْزِلُونِي عَنْ شَىْءٍ سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Муғирадан, Иброҳимдан, у деди: Алқама Шомга борди, масжидга кирганида: «Эй Аллаҳ, менга солиҳ ҳамнишин муяссар қил», деди ва Абуд-Дардонин ёнига ўтирди. Абуд-Дардо: «Сен қаерликдансан?», деди. У: «Куфа аҳлидан», деди. У: «Сизлар ичида — ёки сизлардан — сирни сақловчи, уни ўзидан бошқа ҳеч ким билмайдиган (киши) — яъни Ҳузайфа — йўқми?», деди. (Алқама) деди: Мен: «Ҳа (бор)», дедим. У: «Сизлар ичида — ёки сизлардан — Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васалламнинг тили (сўзи) устида Аллаҳ (шайтондан) паноҳ берган — яъни шайтондан, яъни Аммор — йўқми?», деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Сизлар ичида — ёки сизлардан — Мисвок ёки Сирар (сир) соҳиби йўқми?», деди. (Алқама): «Ҳа», деди. У: «Абдуллаҳ {Вал-лайли изо яғшо, ван-наҳори изо тажалло}ни қандай ўқир эди?», деди. Мен: {Ваз-закари вал-унсо} (деб ўқир эди), дедим. У: «Мана булар (куфаликлар) мени — мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитган нарсадан туширишга яқинлашгунча — қўймади (ишонтирмоқчи бўлди)», деди.