حَدَّثَنَا مُوسَى، عَنْ أَبِي عَوَانَةَ، عَنْ مُغِيرَةَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، دَخَلْتُ الشَّأْمَ فَصَلَّيْتُ رَكْعَتَيْنِ، فَقُلْتُ اللَّهُمَّ يَسِّرْ لِي جَلِيسًا. فَرَأَيْتُ شَيْخًا مُقْبِلاً، فَلَمَّا دَنَا قُلْتُ أَرْجُو أَنْ يَكُونَ اسْتَجَابَ. قَالَ مِنْ أَيْنَ أَنْتَ قُلْتُ مِنْ أَهْلِ الْكُوفَةِ. قَالَ أَفَلَمْ يَكُنْ فِيكُمْ صَاحِبُ النَّعْلَيْنِ وَالْوِسَادِ وَالْمِطْهَرَةِ أَوَلَمْ يَكُنْ فِيكُمُ الَّذِي أُجِيرَ مِنَ الشَّيْطَانِ أَوَلَمْ يَكُنْ فِيكُمْ صَاحِبُ السِّرِّ الَّذِي لاَ يَعْلَمُهُ غَيْرُهُ كَيْفَ قَرَأَ ابْنُ أُمِّ عَبْدٍ {وَاللَّيْلِ} فَقَرَأْتُ {وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى * وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى * وَالذَّكَرِ وَالأُنْثَى}. قَالَ أَقْرَأَنِيهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَاهُ إِلَى فِيَّ، فَمَا زَالَ هَؤُلاَءِ حَتَّى كَادُوا يَرُدُّونِي.
Мусо Абу Авонадан, Муғирадан, Иброҳимдан, Алқамадан: Мен Шомга кирдим ва икки ракат намоз ўқидим, сўнг: «Эй Аллаҳ, менга бир ҳамнишин муяссар қил», дедим. Сўнг бир шайх (кекса)ни келаётган ҳолда кўрдим; у яқинлашганида: «Ижобат қилди деб умид қиламан», дедим. У: «Сен қаерликдансан?», деди. Мен: «Куфа аҳлидан», дедим. У: «Сизларда икки наъл (оёқ кийим), ёстиқ ва таҳорат идиши соҳиби (Ибн Масъуд) йўқми? Сизларда Аллаҳ шайтондан паноҳ берган (киши) йўқми? Сизларда сирни сақловчи — уни ўзидан бошқа ҳеч ким билмайдиган (киши) — йўқми? Ибн Умму Абд {Вал-лайл}ни қандай ўқир эди?», деди. Мен: {Вал-лайли изо яғшо, ван-наҳори изо тажалло, ваз-закари вал-унсо} деб ўқидим. У: «Буни менга Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз оғзидан менинг оғзимга ўқиб берган; мана булар (куфаликлар) мени қайтаришга (бошқача ўқитишга) яқинлашгунча қўймади», деди.