حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، جَمِيعًا عَنِ ابْنِ بَكْرٍ، قَالَ عَبْدٌ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ قُلْتُ لِعَطَاءٍ أَسَمِعْتَ ابْنَ عَبَّاسٍ يَقُولُ إِنَّمَا أُمِرْتُمْ بِالطَّوَافِ وَلَمْ تُؤْمَرُوا بِدُخُولِهِ . قَالَ لَمْ يَكُنْ يَنْهَى عَنْ دُخُولِهِ وَلَكِنِّي سَمِعْتُهُ يَقُولُ أَخْبَرَنِي أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَمَّا دَخَلَ الْبَيْتَ دَعَا فِي نَوَاحِيهِ كُلِّهَا وَلَمْ يُصَلِّ فِيهِ حَتَّى خَرَجَ فَلَمَّا خَرَجَ رَكَعَ فِي قُبُلِ الْبَيْتِ رَكْعَتَيْنِ . وَقَالَ " هَذِهِ الْقِبْلَةُ " . قُلْتُ لَهُ مَا نَوَاحِيهَا أَفِي زَوَايَاهَا قَالَ بَلْ فِي كُلِّ قِبْلَةٍ مِنَ الْبَيْتِ .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим ва Абд ибн Ҳумайд иккаласи Ибн Бакрдан ривоят қилди — Абд: бизга Муҳаммад ибн Бакр хабар берди, деди — бизга Ибн Журайж хабар берди, у деди: Мен Атога: «Сен Ибн Аббосни: ‹Сизлар фақат тавоф қилишга буюрилгансиз, унга (Каъбага) киришга буюрилмагансиз›, деяётганини эшитганмисан?» дедим. У: «У унга киришдан қайтармасди, лекин мен уни шундай деяётганини эшитдим: ‹Менга Усома ибн Зайд хабар бердики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Байтга кирганда, унинг барча томонларида дуо қилди ва ундан чиққунча унда намоз ўқимади; чиққач эса Байтнинг олдида икки ракат ўқиди ва: «Мана шу — қибла», деди›» деди. Мен унга: «Унинг томонлари нима — бу унинг бурчакларими?» дедим. У: «Йўқ, балки Байтнинг ҳар бир қибласида (томонида)» деди.