حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ، اللَّهِ بْنَ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ وَالْوَلِيدَ بْنَ عَطَاءٍ يُحَدِّثَانِ عَنِ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَبِيعَةَ، قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُبَيْدٍ وَفَدَ الْحَارِثُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَلَى عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ مَرْوَانَ فِي خِلاَفَتِهِ فَقَالَ عَبْدُ الْمَلِكِ مَا أَظُنُّ أَبَا خُبَيْبٍ - يَعْنِي ابْنَ الزُّبَيْرِ - سَمِعَ مِنْ عَائِشَةَ مَا كَانَ يَزْعُمُ أَنَّهُ سَمِعَهُ مِنْهَا . قَالَ الْحَارِثُ بَلَى أَنَا سَمِعْتُهُ مِنْهَا . قَالَ سَمِعْتَهَا تَقُولُ مَاذَا قَالَ قَالَتْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ قَوْمَكِ اسْتَقْصَرُوا مِنْ بُنْيَانِ الْبَيْتِ وَلَوْلاَ حَدَاثَةُ عَهْدِهِمْ بِالشِّرْكِ أَعَدْتُ مَا تَرَكُوا مِنْهُ فَإِنْ بَدَا لِقَوْمِكِ مِنْ بَعْدِي أَنْ يَبْنُوهُ فَهَلُمِّي لأُرِيَكِ مَا تَرَكُوا مِنْهُ " . فَأَرَاهَا قَرِيبًا مِنْ سَبْعَةِ أَذْرُعٍ . هَذَا حَدِيثُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُبَيْدٍ وَزَادَ عَلَيْهِ الْوَلِيدُ بْنُ عَطَاءٍ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " وَلَجَعَلْتُ لَهَا بَابَيْنِ مَوْضُوعَيْنِ فِي الأَرْضِ شَرْقِيًّا وَغَرْبِيًّا وَهَلْ تَدْرِينَ لِمَ كَانَ قَوْمُكِ رَفَعُوا بَابَهَا " . قَالَتْ قُلْتُ لاَ . قَالَ " تَعَزُّزًا أَنْ لاَ يَدْخُلَهَا إِلاَّ مَنْ أَرَادُوا فَكَانَ الرَّجُلُ إِذَا هُوَ أَرَادَ أَنْ يَدْخُلَهَا يَدْعُونَهُ يَرْتَقِي حَتَّى إِذَا كَادَ أَنْ يَدْخُلَ دَفَعُوهُ فَسَقَطَ " . قَالَ عَبْدُ الْمَلِكِ لِلْحَارِثِ أَنْتَ سَمِعْتَهَا تَقُولُ هَذَا قَالَ نَعَمْ. قَالَ فَنَكَتَ سَاعَةً بِعَصَاهُ ثُمَّ قَالَ وَدِدْتُ أَنِّي تَرَكْتُهُ وَمَا تَحَمَّلَ
Менга Муҳаммад ибн Ҳотим ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Бакр ривоят қилди, бизга Ибн Журайж хабар берди, у деди: Мен Абдуллаҳ ибн Убайд ибн Умайр ва ал-Валид ибн Атони ал-Ҳорис ибн Абдуллаҳ ибн Абу Робиадан ривоят қилаётганларини эшитдим. Абдуллаҳ ибн Убайд деди: ал-Ҳорис ибн Абдуллаҳ Абдулмалик ибн Марвоннинг олдига халифалиги даврида вакил бўлиб келди, Абдулмалик: «Мен Абу Хубайб — яъни Ибн аз-Зубайр — Оишадан эшитдим деб даъво қилган нарсани ундан эшитган деб ўйламайман» деди. ал-Ҳорис: «Йўқ, мен уни ундан эшитганман» деди. (Абдулмалик): «Сен уни нима деяётганини эшитгансан?» деди. У: «У: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹Албатта қавминг Байтнинг биносини қисқартириб қўйди; агар уларнинг ширкка яқинлиги бўлмаганида, улар ундан ташлаб кетган (қисм)ни қайтарган бўлардим. Агар мендан кейин қавмингга уни (қайта) қуриш маъқул бўлса, кел, улар ундан нимани ташлаб кетганини сенга кўрсатай›, деди, деди» деди. Сўнг унга етти тирсакка яқин (жойни) кўрсатди. Бу Абдуллаҳ ибн Убайднинг ҳадиси; ал-Валид ибн Ато унга (шуни) қўшди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ва мен унга ер (сатҳи)га қўйилган иккита эшик — шарқий ва ғарбий — қилган бўлардим. Биласанми, қавминг нега унинг эшигини кўтарганлар?» деди. У (Оиша): «Йўқ» дедим, деди. У: «Кибр (иззат) талаб қилиб — фақат ўзлари хоҳлаган киши кирсин деб; (шунинг учун) бир киши унга кирмоқчи бўлса, уни (зинага) чиқишга қўярдилар, кираёзганида эса уни итариб юборардилар, у йиқиларди» деди. Абдулмалик ал-Ҳорисга: «Сен уни шундай деяётганини эшитганмисан?» деди. У: «Ҳа» деди. (Ровий) деди: Шунда у бир муддат ҳассаси билан ер чизди, сўнг: «Кошки, мен уни (Ибн аз-Зубайр қурганини) ва у зиммасига олган нарсани ўз ҳолига қолдирган бўлсам» деди.