حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ الْمَازِنِيُّ، أَخْبَرَنَا الْجُرَيْرِيُّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُرَيْدَةَ، أَنَّ رَجُلاً، مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم رَحَلَ إِلَى فَضَالَةَ بْنِ عُبَيْدٍ وَهُوَ بِمِصْرَ فَقَدِمَ عَلَيْهِ فَقَالَ أَمَا إِنِّي لَمْ آتِكَ زَائِرًا وَلَكِنِّي سَمِعْتُ أَنَا وَأَنْتَ حَدِيثًا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَجَوْتُ أَنْ يَكُونَ عِنْدَكَ مِنْهُ عِلْمٌ . قَالَ وَمَا هُوَ قَالَ كَذَا وَكَذَا قَالَ فَمَا لِي أَرَاكَ شَعِثًا وَأَنْتَ أَمِيرُ الأَرْضِ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَنْهَانَا عَنْ كَثِيرٍ مِنَ الإِرْفَاهِ . قَالَ فَمَا لِي لاَ أَرَى عَلَيْكَ حِذَاءً قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَأْمُرُنَا أَنْ نَحْتَفِيَ أَحْيَانًا .
Бизга Ҳасан ибн Али ривоят қилди, бизга Язид ал-Мазиний ривоят қилди, бизга ал-Журайрий Абдуллаҳ ибн Бурайдадан хабар бердики, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ашобларидан бир киши Мисрда бўлган Фазола ибн Убайд ҳузурига сафар қилди. Унинг олдига келиб деди: «Мен сенга зиёратчи бўлиб келганим йўқ, балки мен ва сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан бир ҳадис эшитган эдик, мен сенда ундан бир илм бўлишини умид қилдим». У деди: «У нима эди?». У: «Анақа ва манақа эди» деди. Кейин у деди: «Сен ер (вилоят) амири бўла туриб, нега мен сени сочларинг тўзғиган ҳолда кўряпман?». У деди: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни кўп ҳашаматдан қайтар эдилар». У деди: «Нега мен сенинг оёғингда кавуш кўрмаяпман?». У деди: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни баъзан ялангоёқ юришимизга буюрар эдилар».