حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي قَالَ، حَدَّثَنَا أَبُو عُثْمَانَ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَانَ يَأْخُذُهُ وَالْحَسَنَ وَيَقُولُ " اللَّهُمَّ إِنِّي أُحِبُّهُمَا فَأَحِبَّهُمَا ". أَوْ كَمَا قَالَ.
Мусаддад бизга айтди, Муътамир бизга айтди, у деди: Отамни эшитдим, у деди: Абу Усмон бизга айтди, Усома ибн Зайд розияллаҳу анҳумодан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У (Набий) уни (Усомани) ва Ҳасанни олар (қучоқлар) ва: «Эй Аллаҳ, мен иккаласини севаман, бас, Сен иккаласини сев», дер эди — ёки шунга ўхшаш (айтди).