حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ سَمِعْتُهُ قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ لَمَّا أَسْلَمَ عُمَرُ اجْتَمَعَ النَّاسُ عِنْدَ دَارِهِ وَقَالُوا صَبَا عُمَرُ. وَأَنَا غُلاَمٌ فَوْقَ ظَهْرِ بَيْتِي، فَجَاءَ رَجُلٌ عَلَيْهِ قَبَاءٌ مِنْ دِيبَاجٍ فَقَالَ قَدْ صَبَا عُمَرُ. فَمَا ذَاكَ فَأَنَا لَهُ جَارٌ. قَالَ فَرَأَيْتُ النَّاسَ تَصَدَّعُوا عَنْهُ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا الْعَاصِ بْنُ وَائِلٍ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Суфён бизга айтди, Амр ибн Динор деди: Уни шундай деганини эшитдим: Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳумо деди: Умар Исломга кирганида, одамлар унинг уйи олдига тўпланди ва: «Умар дийндан чиқди (сабоий бўлди)», дедилар. Мен эса ёш бола — ўз уйимнинг томида (турган) эдим. Шу пайт устида дийбаждан (ипак) қабо (кийим) бўлган бир киши келди ва: «Умар дийндан чиқди — бунда нима (бўлибди)? Мен унга қўшни (ҳимоячи)ман», деди. (Ибн Умар) деди: Мен одамларнинг ундан тарқаб (қайтиб) кетганини кўрдим. Мен: «Бу ким?», дедим. Улар: «Ос ибн Воил», дедилар.