حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ، أَنَّ سَالِمًا، حَدَّثَهُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ مَا سَمِعْتُ عُمَرَ، لِشَىْءٍ قَطُّ يَقُولُ إِنِّي لأَظُنُّهُ كَذَا. إِلاَّ كَانَ كَمَا يَظُنُّ، بَيْنَمَا عُمَرُ جَالِسٌ إِذْ مَرَّ بِهِ رَجُلٌ جَمِيلٌ فَقَالَ لَقَدْ أَخْطَأَ ظَنِّي، أَوْ إِنَّ هَذَا عَلَى دِينِهِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ، أَوْ لَقَدْ كَانَ كَاهِنَهُمْ، عَلَىَّ الرَّجُلَ، فَدُعِيَ لَهُ، فَقَالَ لَهُ ذَلِكَ، فَقَالَ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ اسْتُقْبِلَ بِهِ رَجُلٌ مُسْلِمٌ، قَالَ فَإِنِّي أَعْزِمُ عَلَيْكَ إِلاَّ مَا أَخْبَرْتَنِي. قَالَ كُنْتُ كَاهِنَهُمْ فِي الْجَاهِلِيَّةِ. قَالَ فَمَا أَعْجَبُ مَا جَاءَتْكَ بِهِ جِنِّيَّتُكَ قَالَ بَيْنَمَا أَنَا يَوْمًا فِي السُّوقِ جَاءَتْنِي أَعْرِفُ فِيهَا الْفَزَعَ، فَقَالَتْ أَلَمْ تَرَ الْجِنَّ وَإِبْلاَسَهَا وَيَأْسَهَا مِنْ بَعْدِ إِنْكَاسِهَا وَلُحُوقَهَا بِالْقِلاَصِ وَأَحْلاَسِهَا قَالَ عُمَرُ صَدَقَ، بَيْنَمَا أَنَا عِنْدَ آلِهَتِهِمْ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ بِعِجْلٍ فَذَبَحَهُ، فَصَرَخَ بِهِ صَارِخٌ، لَمْ أَسْمَعْ صَارِخًا قَطُّ أَشَدَّ صَوْتًا مِنْهُ يَقُولُ يَا جَلِيحْ، أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ. فَوَثَبَ الْقَوْمُ قُلْتُ لاَ أَبْرَحُ حَتَّى أَعْلَمَ مَا وَرَاءَ هَذَا ثُمَّ نَادَى يَا جَلِيحْ، أَمْرٌ نَجِيحْ، رَجُلٌ فَصِيحْ، يَقُولُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. فَقُمْتُ فَمَا نَشِبْنَا أَنْ قِيلَ هَذَا نَبِيٌّ.
Яҳё ибн Сулаймон бизга айтди, у деди: Ибн Ваҳб менга айтди, у деди: Умар менга айтди: Солим унга Абдуллаҳ ибн Умардан айтди, у деди: Мен Умарни бирор нарса ҳақида: «Мен буни шундай деб ўйлайман» деганини ҳеч қачон эшитмадим, илло (у нарса) у ўйлагандек бўлиб чиқди. Умар ўтирган пайтида, унинг ёнидан бир чиройли киши ўтди. У: «Ё менинг гумоним хато қилди, ёки мана бу (киши) ўз дийнида (ҳануз) жоҳилиятдадир, ёки у уларнинг коҳини эди. Кишини менга (чақиринглар)», деди. Унга (чақиришга) одам юборилди ва унга буни (гумонини) айтди. У: «Мен бугун каби бир мусулмон киши(га шундай) муомала қилинганини кўрмаган эдим», деди. (Умар): «Мен сенга азимат қиламан (қаттиқ буюраман)ки, фақат менга хабар берасан», деди. У: «Мен жоҳилиятда уларнинг коҳини эдим», деди. (Умар): «Сенинг жинниянг (жин шеригинг) сенга келтирган энг ажаби нима эди?», деди. У: «Бир кун бозорда (турган) пайтимда, у менга келди, мен унда қўрқувни (сездим), у: ‹Жинни ва унинг умидсизлигини, мағлубиятидан кейинги ноумидлигини, туялар ва уларнинг тўқимларига (жилов солиб) ёпишганини кўрмадингми?› деди», деди. Умар: «Рост айтди; мен уларнинг илоҳлари (бутлари) олдида (турган) пайтимда, бирдан бир киши бир бузоқ келтирди ва уни сўйди, унга бир бақирувчи бақирди — мен ундан кучлироқ овозли бақирувчини ҳеч қачон эшитмаган эдим — у: ‹Эй Жалийҳ! Муваффақ иш! Фасиҳ (равон сўзловчи) киши: Ла илаҳа илла анта, дейди›, дер эди. Шунда қавм сапчиди. Мен: ‹Бунинг ортида нима борлигини билмагунимча кетмайман›, дедим. Сўнг у: ‹Эй Жалийҳ! Муваффақ иш! Фасиҳ киши: Ла илаҳа иллаллаҳ, дейди›, деб нидо қилди. Мен турдим, кўп ўтмай: ‹Бу — пайғамбар›, дейилди», деди.