3956-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Ғазотлар китоби
حَدَّثَنِي مَحْمُودٌ، حَدَّثَنَا وَهْبٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ اسْتُصْغِرْتُ أَنَا وَابْنُ عُمَرَ يَوْمَ بَدْرٍ، وَكَانَ الْمُهَاجِرُونَ يَوْمَ بَدْرٍ نَيِّفًا عَلَى سِتِّينَ، وَالأَنْصَارُ نَيِّفًا وَأَرْبَعِينَ وَمِائَتَيْنِ.
Маҳмуд менга айтди, Ваҳб бизга айтди, Шуъбадан, Абу Исъҳоқдан, Бародан, у деди: Мен ва Ибн Умар Бадр куни (ёшимиз) кичик (деб ҳисобланиб, жангга қўйилмадик). Бадр куни муҳожирлар олтмишдан ортиқ, Ансор эса икки юз қирқдан ортиқ эди.