4070-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Ғазотлар китоби
وَعَنْ حَنْظَلَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ، سَمِعْتُ سَالِمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدْعُو عَلَى صَفْوَانَ بْنِ أُمَيَّةَ وَسُهَيْلِ بْنِ عَمْرٍو وَالْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ فَنَزَلَتْ {لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَىْءٌ} إِلَى قَوْلِهِ {فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ}.
Ва Ҳанзала ибн Абу Суфёндан: Солим ибн Абдуллаҳни шундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Сафвон ибн Умайя, Суҳайл ибн Амр ва Ҳорис ибн Ҳишомга қарши дуо (лаънат) қилар эди. Шунда: {Бу ишда сенга ҳеч нарса (ихтиёр) йўқ} — Унинг {Албатта улар золимлардир} сўзигача (оят) нозил бўлди.