Саҳиҳул Бухорий — 4128-ҳадис

Ғазотлар китоби · Зотур-Риқў жанги

4128-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Ғазотлар китоби

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي غَزَاةٍ وَنَحْنُ سِتَّةُ نَفَرٍ بَيْنَنَا بَعِيرٌ نَعْتَقِبُهُ، فَنَقِبَتْ أَقْدَامُنَا وَنَقِبَتْ قَدَمَاىَ وَسَقَطَتْ أَظْفَارِي، وَكُنَّا نَلُفُّ عَلَى أَرْجُلِنَا الْخِرَقَ، فَسُمِّيَتْ غَزْوَةَ ذَاتِ الرِّقَاعِ، لِمَا كُنَّا نَعْصِبُ مِنَ الْخِرَقِ عَلَى أَرْجُلِنَا، وَحَدَّثَ أَبُو مُوسَى بِهَذَا، ثُمَّ كَرِهَ ذَاكَ، قَالَ مَا كُنْتُ أَصْنَعُ بِأَنْ أَذْكُرَهُ‏.‏ كَأَنَّهُ كَرِهَ أَنْ يَكُونَ شَىْءٌ مِنْ عَمَلِهِ أَفْشَاهُ‏.‏

Муҳаммад ибнул-Ало бизга айтди, Абу Усома бизга айтди, Бурайд ибн Абдуллаҳ ибн Абу Бурдадан, Абу Бурдадан, Абу Мусо розияллаҳу анҳудан, у деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир ғазотга чиқдик, биз олти киши эдик, орамизда бир туя — уни навбатма-навбат минар эдик. Оёқларимиз яраланди, менинг икки оёғим яраланди ва тирноқларим тушди; биз оёқларимизга латталар ўрар эдик. Шунга у Зотур-Риқў (латталар) ғазоти деб аталди — биз оёқларимизга латталардан боғлаганимиз учун. Абу Мусо буни ҳикоя қилди, сўнг буни (айтганини) ёқтирмади ва: «Мен уни зикр қилишда (қилган амалимни ошкор қилишда) нима қилаётган эдим?», деди — гўё у ўз амалидан бирор нарсани ошкор қилганини ёқтирмади.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам