وَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ رَجَاءٍ أَخْبَرَنَا عِمْرَانُ الْقَطَّانُ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم صَلَّى بِأَصْحَابِهِ فِي الْخَوْفِ فِي غَزْوَةِ السَّابِعَةِ غَزْوَةِ ذَاتِ الرِّقَاعِ. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ صَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْخَوْفَ بِذِي قَرَدٍ.
Абдуллаҳ ибн Ражо деди: Имрон Қаттон бизга хабар берди, Яҳё ибн Абу Касирдан, Абу Саламадан, Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам еттинчи ғазот — Зотур-Риқў ғазотида саҳобаларига хавф (намози)ни ўқиди. Ибн Аббос: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам хавф (намози)ни Зу Қарад(да) ўқиди», деди.
وَقَالَ بَكْرُ بْنُ سَوَادَةَ حَدَّثَنِي زِيَادُ بْنُ نَافِعٍ، عَنْ أَبِي مُوسَى، أَنَّ جَابِرًا، حَدَّثَهُمْ صَلَّى النَّبِيُّ، صلى الله عليه وسلم بِهِمْ يَوْمَ مُحَارِبٍ وَثَعْلَبَةَ.
Бакр ибн Савода деди: Зиёд ибн Нофи менга айтди, Абу Мусодан: Жобир уларга айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам улар билан Муҳориб ва Саълаба куни (намоз) ўқиди.
وَقَالَ ابْنُ إِسْحَاقَ سَمِعْتُ وَهْبَ بْنَ كَيْسَانَ، سَمِعْتُ جَابِرًا، خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى ذَاتِ الرِّقَاعِ مِنْ نَخْلٍ فَلَقِيَ جَمْعًا مِنْ غَطَفَانَ، فَلَمْ يَكُنْ قِتَالٌ، وَأَخَافَ النَّاسُ بَعْضُهُمْ بَعْضًا فَصَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رَكْعَتَىِ الْخَوْفِ. وَقَالَ يَزِيدُ عَنْ سَلَمَةَ غَزَوْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الْقَرَدِ.
Ибн Исъҳоқ деди: Ваҳб ибн Кайсонни эшитдим, Жобирни эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Нахлдан Зотур-Риқўга чиқди ва Ғатафондан бир жамоани учратди, лекин уруш бўлмади ва одамлар бир-бирини қўрқитди (хавф бўлди). Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам икки ракат хавф (намози)ни ўқиди. Язид Саламадан: «Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Қарад куни ғазот қилдим», деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي غَزَاةٍ وَنَحْنُ سِتَّةُ نَفَرٍ بَيْنَنَا بَعِيرٌ نَعْتَقِبُهُ، فَنَقِبَتْ أَقْدَامُنَا وَنَقِبَتْ قَدَمَاىَ وَسَقَطَتْ أَظْفَارِي، وَكُنَّا نَلُفُّ عَلَى أَرْجُلِنَا الْخِرَقَ، فَسُمِّيَتْ غَزْوَةَ ذَاتِ الرِّقَاعِ، لِمَا كُنَّا نَعْصِبُ مِنَ الْخِرَقِ عَلَى أَرْجُلِنَا، وَحَدَّثَ أَبُو مُوسَى بِهَذَا، ثُمَّ كَرِهَ ذَاكَ، قَالَ مَا كُنْتُ أَصْنَعُ بِأَنْ أَذْكُرَهُ. كَأَنَّهُ كَرِهَ أَنْ يَكُونَ شَىْءٌ مِنْ عَمَلِهِ أَفْشَاهُ.
Муҳаммад ибнул-Ало бизга айтди, Абу Усома бизга айтди, Бурайд ибн Абдуллаҳ ибн Абу Бурдадан, Абу Бурдадан, Абу Мусо розияллаҳу анҳудан, у деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир ғазотга чиқдик, биз олти киши эдик, орамизда бир туя — уни навбатма-навбат минар эдик. Оёқларимиз яраланди, менинг икки оёғим яраланди ва тирноқларим тушди; биз оёқларимизга латталар ўрар эдик. Шунга у Зотур-Риқў (латталар) ғазоти деб аталди — биз оёқларимизга латталардан боғлаганимиз учун. Абу Мусо буни ҳикоя қилди, сўнг буни (айтганини) ёқтирмади ва: «Мен уни зикр қилишда (қилган амалимни ошкор қилишда) нима қилаётган эдим?», деди — гўё у ўз амалидан бирор нарсани ошкор қилганини ёқтирмади.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ رُومَانَ، عَنْ صَالِحِ بْنِ خَوَّاتٍ، عَمَّنْ شَهِدَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ ذَاتِ الرِّقَاعِ صَلَّى صَلاَةَ الْخَوْفِ أَنَّ طَائِفَةً صَفَّتْ مَعَهُ، وَطَائِفَةٌ وُجَاهَ الْعَدُوِّ، فَصَلَّى بِالَّتِي مَعَهُ رَكْعَةً، ثُمَّ ثَبَتَ قَائِمًا، وَأَتَمُّوا لأَنْفُسِهِمْ ثُمَّ انْصَرَفُوا، فَصَفُّوا وُجَاهَ الْعَدُوِّ، وَجَاءَتِ الطَّائِفَةُ الأُخْرَى فَصَلَّى بِهِمِ الرَّكْعَةَ الَّتِي بَقِيَتْ مِنْ صَلاَتِهِ، ثُمَّ ثَبَتَ جَالِسًا، وَأَتَمُّوا لأَنْفُسِهِمْ، ثُمَّ سَلَّمَ بِهِمْ.
Қутайба ибн Саъид бизга айтди, Моликдан, Язид ибн Румондан, Солиҳ ибн Хаввотдан, Зотур-Риқў куни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан қатнашган ва у хавф намози ўқиган кишидан: Бир тоифа у билан саф тортди, бир тоифа эса душман рўпарасида (турди). У ўзи билан бўлганларга бир ракат ўқиди, сўнг тик турган ҳолда турди, улар ўзлари учун (қолганини) тўлиқ (ўқиб) олди, сўнг (саф олдидан) чиқди ва душман рўпарасида саф тортди; бошқа тоифа келди, у улар билан ўз намозидан қолган ракатни ўқиди, сўнг ўтирган ҳолда турди, улар ўзлари учун (қолганини) тўлиқ (ўқиб) олди, сўнг улар билан салом берди.
وَقَالَ مُعَاذٌ حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِنَخْلٍ. فَذَكَرَ صَلاَةَ الْخَوْفِ. قَالَ مَالِكٌ وَذَلِكَ أَحْسَنُ مَا سَمِعْتُ فِي صَلاَةِ الْخَوْفِ. تَابَعَهُ اللَّيْثُ عَنْ هِشَامٍ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ أَنَّ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ حَدَّثَهُ صَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَةِ بَنِي أَنْمَارٍ.
Муоз деди: Ҳишом бизга айтди, Абуз-Зубайрдан, Жобирдан, у деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Нахлда эдик — (рови) хавф намозини зикр қилди. Молик: «Бу — мен хавф намози ҳақида эшитган энг гўзали», деди. Унга Лайс Ҳишомдан, Зайд ибн Асламдан мутобаъат қилди: Қосим ибн Муҳаммад унга айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Бану Анмор ғазотида (хавф намози) ўқиди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ الأَنْصَارِيِّ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ خَوَّاتٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ، قَالَ يَقُومُ الإِمَامُ مُسْتَقْبِلَ الْقِبْلَةِ، وَطَائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَهُ وَطَائِفَةٌ مِنْ قِبَلِ الْعَدُوِّ، وُجُوهُهُمْ إِلَى الْعَدُوِّ، فَيُصَلِّي بِالَّذِينَ مَعَهُ رَكْعَةً، ثُمَّ يَقُومُونَ، فَيَرْكَعُونَ لأَنْفُسِهِمْ رَكْعَةً وَيَسْجُدُونَ سَجْدَتَيْنِ فِي مَكَانِهِمْ، ثُمَّ يَذْهَبُ هَؤُلاَءِ إِلَى مَقَامِ أُولَئِكَ فَيَرْكَعُ بِهِمْ رَكْعَةً، فَلَهُ ثِنْتَانِ، ثُمَّ يَرْكَعُونَ وَيَسْجُدُونَ سَجْدَتَيْنِ. حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ صَالِحِ بْنِ خَوَّاتٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ يَحْيَى، سَمِعَ الْقَاسِمَ، أَخْبَرَنِي صَالِحُ بْنُ خَوَّاتٍ، عَنْ سَهْلٍ، حَدَّثَهُ قَوْلَهُ.
Мусаддад бизга айтди, Яҳё ибн Саъид Қаттон бизга айтди, Яҳё ибн Саъид Ансорийдан, Қосим ибн Муҳаммаддан, Солиҳ ибн Хаввотдан, Саҳл ибн Абу Ҳасмадан, у деди: Имом қиблага юзланган ҳолда туради, улардан бир тоифа у билан, бир тоифа эса душман томонида — юзлари душманга (қараган) ҳолда (туради). У ўзи билан бўлганларга бир ракат ўқиди, сўнг улар туриб, ўзлари учун бир ракат рукуъ (ўқийди) ва ўз жойларида икки сажда қилади, сўнг мана булар у(бошқа тоифа)нинг ўрнига кетади, (имом) улар билан бир ракат (ўқийди), шунда унга икки (ракат) бўлиб қолади, сўнг улар (яна) рукуъ қилади ва икки сажда қилади. Мусаддад бизга айтди, Яҳё бизга айтди, Шуъбадан, Абдураҳмон ибнул-Қосимдан, отасидан, Солиҳ ибн Хаввотдан, Саҳл ибн Абу Ҳасмадан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан. Муҳаммад ибн Убайдуллаҳ менга айтди, у деди: Ибн Абу Ҳозим менга айтди, Яҳёдан, у Қосимни эшитди, Солиҳ ибн Хаввот менга хабар берди, Саҳлдан, у унга унинг (Саҳл) сўзини айтди.
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمٌ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ غَزَوْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قِبَلَ نَجْدٍ، فَوَازَيْنَا الْعَدُوَّ فَصَافَفْنَا لَهُمْ.
Абул-Ямон бизга айтди, Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан, у деди: Солим менга хабар берди: Ибн Умар розияллаҳу анҳумо деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Нажд томон ғазот қилдим. Биз душманга рўпара келдик ва уларга қарши саф тортдик.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلَّى بِإِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ، وَالطَّائِفَةُ الأُخْرَى مُوَاجِهَةُ الْعَدُوِّ، ثُمَّ انْصَرَفُوا، فَقَامُوا فِي مَقَامِ أَصْحَابِهِمْ، فَجَاءَ أُولَئِكَ فَصَلَّى بِهِمْ رَكْعَةً، ثُمَّ سَلَّمَ عَلَيْهِمْ، ثُمَّ قَامَ هَؤُلاَءِ فَقَضَوْا رَكْعَتَهُمْ، وَقَامَ هَؤُلاَءِ فَقَضَوْا رَكْعَتَهُمْ.
Мусаддад бизга айтди, Язид ибн Зурайъ бизга айтди, Маъмар бизга айтди, Зуҳрийдан, Солим ибн Абдуллаҳ ибн Умардан, отасидан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам икки тоифадан бирига (намоз) ўқиди, бошқа тоифа эса душманга юзланган (ҳолда турди); сўнг улар (саф олдидан) чиқди ва ўз шерикларинин ўрнида турди, ўшалар (иккинчи тоифа) келди, у улар билан бир ракат ўқиди, сўнг уларга салом берди; сўнг мана булар (биринчи тоифа) туриб ўз ракатларини адо этди, мана улар (иккинчи тоифа) ҳам туриб ўз ракатларини адо этди.
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، حَدَّثَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي سِنَانٌ، وَأَبُو سَلَمَةَ أَنَّ جَابِرًا، أَخْبَرَ أَنَّهُ، غَزَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قِبَلَ نَجْدٍ.
Абул-Ямон бизга айтди, Шуъайб бизга айтди, Зуҳрийдан, у деди: Синон ва Абу Салама менга айтди: Жобир хабар бердики, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Нажд томон ғазот қилди.
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي أَخِي، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عَتِيقٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سِنَانِ بْنِ أَبِي سِنَانٍ الدُّؤَلِيِّ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، غَزَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قِبَلَ نَجْدٍ، فَلَمَّا قَفَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَفَلَ مَعَهُ، فَأَدْرَكَتْهُمُ الْقَائِلَةُ فِي وَادٍ كَثِيرِ الْعِضَاهِ، فَنَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَتَفَرَّقَ النَّاسُ فِي الْعِضَاهِ يَسْتَظِلُّونَ بِالشَّجَرِ، وَنَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَحْتَ سَمُرَةٍ، فَعَلَّقَ بِهَا سَيْفَهُ، قَالَ جَابِرٌ فَنِمْنَا نَوْمَةً، ثُمَّ إِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدْعُونَا، فَجِئْنَاهُ فَإِذَا عِنْدَهُ أَعْرَابِيٌّ جَالِسٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ هَذَا اخْتَرَطَ سَيْفِي، وَأَنَا نَائِمٌ فَاسْتَيْقَظْتُ، وَهْوَ فِي يَدِهِ صَلْتًا، فَقَالَ لِي مَنْ يَمْنَعُكَ مِنِّي قُلْتُ اللَّهُ. فَهَا هُوَ ذَا جَالِسٌ ". ثُمَّ لَمْ يُعَاقِبْهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Исмоил бизга айтди, акам менга Сулаймондан, у Муҳаммад ибн Абу Атиқдан, у Ибн Шиҳобдан, у Синон ибн Абу Синон ад-Дувалийдан, у Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумодан ривоят қилди: У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга Нажд томонга ғазот қилди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қайтаётганда, у ҳам у билан қайтди. Тушлик вақти уларни тиканли дарахтлар кўп бўлган бир водийда босди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам тушди, одамлар тиканли дарахтлар орасига тарқалиб, дарахтлар соясида сояландилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир самура (акатсия) дарахти тагига тушиб, қиличини унга осиб қўйди. Жобир айтди: Биз бир оз ухлаб олдик, кейин бирдан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни чақирди. Биз унинг олдига келдик, қарасак ёнида бир аъробий ўтирган эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: Бу киши мен ухлаб ётганимда қиличимни суғуриб олди, мен уйғонсам, у яланғоч қилични қўлида ушлаб турибди. У менга: «Мени сендан ким ҳимоя қилади?» деди. Мен: «Аллаҳ» дедим. Мана, у ўтирибди. Кейин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни жазоламади.
وَقَالَ أَبَانُ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِذَاتِ الرِّقَاعِ، فَإِذَا أَتَيْنَا عَلَى شَجَرَةٍ ظَلِيلَةٍ تَرَكْنَاهَا لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَجَاءَ رَجُلٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَسَيْفُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُعَلَّقٌ بِالشَّجَرَةِ فَاخْتَرَطَهُ فَقَالَ تَخَافُنِي قَالَ " لاَ ". قَالَ فَمَنْ يَمْنَعُكَ مِنِّي قَالَ " اللَّهُ ". فَتَهَدَّدَهُ أَصْحَابُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، وَأُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَصَلَّى بِطَائِفَةٍ رَكْعَتَيْنِ، ثُمَّ تَأَخَّرُوا، وَصَلَّى بِالطَّائِفَةِ الأُخْرَى رَكْعَتَيْنِ، وَكَانَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَرْبَعٌ وَلِلْقَوْمِ رَكْعَتَيْنِ. وَقَالَ مُسَدَّدٌ عَنْ أَبِي عَوَانَةَ عَنْ أَبِي بِشْرٍ اسْمُ الرَّجُلِ غَوْرَثُ بْنُ الْحَارِثِ، وَقَاتَلَ فِيهَا مُحَارِبَ خَصَفَةَ.
Абон айтди: Яҳё ибн Абу Касир бизга айтди, у Абу Саламадан, у Жобирдан ривоят қилди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Зотур-Риқўда эдик. Сояли бир дарахтга етганимизда, уни Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам учун қолдирардик. Бир мушрик киши келди, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қиличи дарахтга осиғлиқ эди, у уни суғуриб олди ва деди: Мендан қўрқасанми? У деди: Йўқ. У деди: Мени сендан ким ҳимоя қилади? У деди: Аллаҳ. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобалари уни таҳдид қилдилар. Намоз учун иқома айтилди, у бир гуруҳ билан икки ракъат ўқиди, кейин улар орқага чекинди, иккинчи гуруҳ билан икки ракъат ўқиди. Шундай қилиб Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга тўрт ракъат, қавмга икки ракъатдан бўлди. Мусаддад Абу Авонадан, у Абу Бишрдан: ўша кишининг исми Ғаврас ибн ал-Ҳорис эди, деди. Ва у бу ғазотда Муҳориб Хасафа билан жанг қилди.
وَقَالَ أَبُو الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ، كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِنَخْلٍ فَصَلَّى الْخَوْفَ. وَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ صَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم غَزْوَةَ نَجْدٍ صَلاَةَ الْخَوْفِ. وَإِنَّمَا جَاءَ أَبُو هُرَيْرَةَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَيَّامَ خَيْبَرَ.
Абуз-Зубайр Жобирдан ривоят қилди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Нахлда эдик, у хавф намозини ўқиди. Абу Ҳурайра айтди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Нажд ғазотида хавф намозини ўқидим. Абу Ҳурайра эса Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига Хайбар кунларида келган эди.