حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ، حَدَّثَنِي ابْنُ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَمِّهِ، أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ، وَالْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ، يُخْبِرَانِ خَبَرًا مِنْ خَبَرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي عُمْرَةِ الْحُدَيْبِيَةِ فَكَانَ فِيمَا أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ عَنْهُمَا أَنَّهُ لَمَّا كَاتَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سُهَيْلَ بْنَ عَمْرٍو، يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ عَلَى قَضِيَّةِ الْمُدَّةِ، وَكَانَ فِيمَا اشْتَرَطَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو أَنَّهُ قَالَ لاَ يَأْتِيكَ مِنَّا أَحَدٌ وَإِنْ كَانَ عَلَى دِينِكَ إِلاَّ رَدَدْتَهُ إِلَيْنَا، وَخَلَّيْتَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُ. وَأَبَى سُهَيْلٌ أَنْ يُقَاضِيَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ عَلَى ذَلِكَ، فَكَرِهَ الْمُؤْمِنُونَ ذَلِكَ وَامَّعَضُوا، فَتَكَلَّمُوا فِيهِ، فَلَمَّا أَبَى سُهَيْلٌ أَنْ يُقَاضِيَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ عَلَى ذَلِكَ، كَاتَبَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَرَدَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَبَا جَنْدَلِ بْنَ سُهَيْلٍ يَوْمَئِذٍ إِلَى أَبِيهِ سُهَيْلِ بْنِ عَمْرٍو، وَلَمْ يَأْتِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَحَدٌ مِنَ الرِّجَالِ إِلاَّ رَدَّهُ فِي تِلْكَ الْمُدَّةِ، وَإِنْ كَانَ مُسْلِمًا، وَجَاءَتِ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ، فَكَانَتْ أُمُّ كُلْثُومٍ بِنْتُ عُقْبَةَ بْنِ مُعَيْطٍ مِمَّنْ خَرَجَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْىَ عَاتِقٌ، فَجَاءَ أَهْلُهَا يَسْأَلُونَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَرْجِعَهَا إِلَيْهِمْ، حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى فِي الْمُؤْمِنَاتِ مَا أَنْزَلَ.
Ишоқ менга айтди, Яъқуб бизга хабар берди, Ибн Шиҳобнинг жияни менга амакисидан айтди: Урва ибн аз-Зубайр менга хабар берди, у Марвон ибн ал-Ҳакам ва ал-Мисвар ибн Махрамадан, улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Ҳудайбия умрасидаги хабарларидан бир хабарни айтаётганини эшитди. Урва улардан менга айтиб берган нарсалар орасида шу бор эдики: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳудайбия куни Суҳайл ибн Амр билан муддат (сулҳ) масаласида битим ёзганида, Суҳайл ибн Амр шарт қўйган нарсалардан бири шу эди: у деди: «Биздан сенинг динингда бўлса ҳам, бирор киши сенга келса, уни бизга қайтарасан ва биз билан унинг орасини бўш қўясан (аралашмайсан).» Суҳайл Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан фақат шу шарт асосида битим қилишни талаб қилди. Мўминлар буни ёқтирмадилар ва ғазабландилар, бу ҳақда гапирдилар. Суҳайл Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан фақат шу асосда битим қилишдан бош тортмаганида (қатъий турганида), Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам у билан битим ёзди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўша куни Абу Жандал ибн Суҳайлни отаси Суҳайл ибн Амрга қайтариб берди. Ўша муддат ичида Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига эркаклардан мусулмон бўлса ҳам, бирор киши келса, уни қайтарди. Мўмина аёллар эса муҳожир бўлиб келдилар. Умму Кулсум бинт Уқба ибн Муъайт Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига чиққанлардан эди, у балоғатга етган қиз эди. Унинг аҳли келиб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан уни ўзларига қайтаришни сўрадилар, то Аллаҳ таоло мўмина аёллар ҳақида нозил қилганини нозил қилгунча (уларни қайтармаслик ҳукми).