حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ شُرَحْبِيلَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي شُرَيْحٍ الْعَدَوِيِّ، أَنَّهُ قَالَ لِعَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ وَهْوَ يَبْعَثُ الْبُعُوثَ إِلَى مَكَّةَ ائْذَنْ لِي أَيُّهَا الأَمِيرُ أُحَدِّثْكَ قَوْلاً قَامَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْغَدَ يَوْمَ الْفَتْحِ، سَمِعَتْهُ أُذُنَاىَ وَوَعَاهُ قَلْبِي، وَأَبْصَرَتْهُ عَيْنَاىَ، حِينَ تَكَلَّمَ بِهِ حَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ مَكَّةَ حَرَّمَهَا اللَّهُ وَلَمْ يُحَرِّمْهَا النَّاسُ، لاَ يَحِلُّ لاِمْرِئٍ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ أَنْ يَسْفِكَ بِهَا دَمًا، وَلاَ يَعْضِدَ بِهَا شَجَرًا، فَإِنْ أَحَدٌ تَرَخَّصَ لِقِتَالِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهَا فَقُولُوا لَهُ إِنَّ اللَّهَ أَذِنَ لِرَسُولِهِ، وَلَمْ يَأْذَنْ لَكُمْ. وَإِنَّمَا أَذِنَ لِي فِيهَا سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ، وَقَدْ عَادَتْ حُرْمَتُهَا الْيَوْمَ كَحُرْمَتِهَا بِالأَمْسِ، وَلْيُبَلِّغِ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ ". فَقِيلَ لأَبِي شُرَيْحٍ مَاذَا قَالَ لَكَ عَمْرٌو قَالَ قَالَ أَنَا أَعْلَمُ بِذَلِكَ مِنْكَ يَا أَبَا شُرَيْحٍ، إِنَّ الْحَرَمَ لاَ يُعِيذُ عَاصِيًا، وَلاَ فَارًّا بِدَمٍ، وَلاَ فَارًّا بِخَرْبَةٍ.
Саид ибн Шураҳбил бизга айтди, Лайс бизга айтди, у Мақбурийдан, у Абу Шурайҳ ал-Адавийдан: У Амр ибн Саидга — у Маккага қўшинлар юбораётганда — деди: «Рухсат бер, эй амир, сенга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Фатҳ кунининг эртаси айтган бир сўзни айтиб берай, уни қулоқларим эшитган, қалбим ёдлаб олган ва кўзларим кўрган — у буни сўзлаганда. У Аллаҳга ҳамд айтиб, унга сано айтди, кейин деди: «Маккани Аллаҳ ҳаром (муқаддас) қилган, уни одамлар ҳаром қилмаган. Аллаҳга ва охират кунига иймон келтирган киши учун унда қон тўкиши ва дарахтини кесиши ҳалол эмас. Агар кимдир Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг унда жанг қилганини (далил қилиб) ўзига рухсат олса, унга айтинг: «Аллаҳ Расулига изн берди, сизларга изн бермади.» Менга ҳам унда фақат кундуздан бир соат (жанг) изн берилди, бугун унинг ҳурмати кечаги ҳурматидай қайтди. Ҳозир бўлган ғойибга (кишиларга) етказсин.» Абу Шурайҳдан сўралди: «Амр сенга нима деди?» У деди: «У деди: «Мен буни сендан яхшироқ биламан, эй Абу Шурайҳ. Ҳарам (жойи) осийни ҳам, қон (қотиллиги) билан қочганни ҳам, ўғирлик билан қочганни ҳам ҳимоя қилмайди.»»