حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي شُرَيْحٍ الْعَدَوِيِّ، أَنَّهُ قَالَ لِعَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ وَهُوَ يَبْعَثُ الْبُعُوثَ إِلَى مَكَّةَ ائْذَنْ لِي أَيُّهَا الأَمِيرُ أُحَدِّثْكَ قَوْلاً قَامَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْغَدَ مِنْ يَوْمِ الْفَتْحِ سَمِعَتْهُ أُذُنَاىَ وَوَعَاهُ قَلْبِي وَأَبْصَرَتْهُ عَيْنَاىَ حِينَ تَكَلَّمَ بِهِ أَنَّهُ حَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ مَكَّةَ حَرَّمَهَا اللَّهُ وَلَمْ يُحَرِّمْهَا النَّاسُ فَلاَ يَحِلُّ لاِمْرِئٍ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ أَنْ يَسْفِكَ بِهَا دَمًا وَلاَ يَعْضِدَ بِهَا شَجَرَةً فَإِنْ أَحَدٌ تَرَخَّصَ بِقِتَالِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهَا فَقُولُوا لَهُ إِنَّ اللَّهَ أَذِنَ لِرَسُولِهِ وَلَمْ يَأْذَنْ لَكُمْ وَإِنَّمَا أَذِنَ لِي فِيهَا سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ وَقَدْ عَادَتْ حُرْمَتُهَا الْيَوْمَ كَحُرْمَتِهَا بِالأَمْسِ وَلْيُبَلِّغِ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ " . فَقِيلَ لأَبِي شُرَيْحٍ مَا قَالَ لَكَ عَمْرٌو قَالَ أَنَا أَعْلَمُ بِذَلِكَ مِنْكَ يَا أَبَا شُرَيْحٍ إِنَّ الْحَرَمَ لاَ يُعِيذُ عَاصِيًا وَلاَ فَارًّا بِدَمٍ وَلاَ فَارًّا بِخَرْبَةٍ .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Лайс Саид ибн Абу Саиддан, у Абу Шурайҳ ал-Адавийдан ривоят қилдики, у Амр ибн Саидга — у Маккага қўшинлар юбораётганида — деди: «Эй амир, менга рухсат бер, сенга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Фатҳ кунининг эртасига айтиб турган бир сўзни ривоят қилай — уни қулоқларим эшитган, қалбим ёдда сақлаган ва у сўзлаганида кўзларим кўрган: У Аллаҳга ҳамд айтиб, Унга сано айтди, сўнг: ‹Албатта Маккани Аллаҳ ҳаром (муқаддас) қилди, уни одамлар ҳаром қилмади. Бас, Аллаҳга ва Охират кунига иймон келтирадиган кишига унда қон тўкиш ва дарахт кесиш ҳалол эмас. Агар бирор киши Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг унда жанг қилгани билан (ўзига) рухсат (изласа), унга айтинг: Аллаҳ Ўз Расулига рухсат берди, сизларга рухсат бермади. Менга ҳам унда фақат кундузнинг бир соати (рухсат) берилди, унинг ҳурмати бугун кечаги ҳурматидек қайтди. Бас, ҳозир бўлган ғойибга етказсин›, деди» деди. Абу Шурайҳга: «Амр сенга нима деди?» дейилди. У: «Мен буни сендан кўра яхшироқ биламан, эй Абу Шурайҳ: Ҳарам осийни ҳам, қон (қотиллик) билан қочганни ҳам, талончилик (харба) билан қочганни ҳам ҳимоя (паноҳ) қилмайди» деди.