حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ عُمَرُ يُدْخِلُنِي مَعَ أَشْيَاخِ بَدْرٍ، فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِمَ تُدْخِلُ هَذَا الْفَتَى مَعَنَا، وَلَنَا أَبْنَاءٌ مِثْلُهُ فَقَالَ إِنَّهُ مِمَّنْ قَدْ عَلِمْتُمْ. قَالَ فَدَعَاهُمْ ذَاتَ يَوْمٍ، وَدَعَانِي مَعَهُمْ قَالَ وَمَا رُئِيتُهُ دَعَانِي يَوْمَئِذٍ إِلاَّ لِيُرِيَهُمْ مِنِّي فَقَالَ مَا تَقُولُونَ {إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ} حَتَّى خَتَمَ السُّورَةَ، فَقَالَ بَعْضُهُمْ أُمِرْنَا أَنْ نَحْمَدَ اللَّهَ وَنَسْتَغْفِرَهُ، إِذَا نُصِرْنَا وَفُتِحَ عَلَيْنَا. وَقَالَ بَعْضُهُمْ لاَ نَدْرِي. أَوْ لَمْ يَقُلْ بَعْضُهُمْ شَيْئًا. فَقَالَ لِي يَا ابْنَ عَبَّاسٍ أَكَذَاكَ تَقُولُ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَمَا تَقُولُ قُلْتُ هُوَ أَجَلُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَعْلَمَهُ اللَّهُ لَهُ {إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ} فَتْحُ مَكَّةَ، فَذَاكَ عَلاَمَةُ أَجَلِكَ {فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّابًا} قَالَ عُمَرُ مَا أَعْلَمُ مِنْهَا إِلاَّ مَا تَعْلَمُ.
Абун-Нуъмон бизга айтди, Абу Авона бизга айтди, у Абу Бишрдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан: У айтди: Умар мени Бадр аҳли кексалари (шайхлари) билан бирга киритарди. Улардан баъзилари деди: «Бу йигитни нега биз билан киритасан? Бизнинг ҳам унга тенг ўғилларимиз бор.» У деди: «У сиз билган (оилали, илмли) кишилардандир.» У айтди: Бир куни у уларни чақирди ва мени улар билан бирга чақирди. У айтди: Мен ўша куни мени фақат уларга (ўзимни) кўрсатиш учун чақирган деб ўйладим. У деди: «Изо жаа насруллаҳи вал-фатҳ, ва раайтан-носа ядхулуна (Аллаҳнинг нусрати ва фатҳ келганда, ва одамларни кираётган кўрганингда) (ҳақида) нима дейсизлар?» — то сурани тугатгунча. Баъзилари деди: «Бизга нусрат келганда ва бизга фатҳ бўлганда, Аллаҳга ҳамд айтишимиз ва ундан мағфират сўрашимиз буюрилди.» Баъзилари: «Билмаймиз» деди. Ёки баъзилари ҳеч нарса демади. У менга деди: «Эй Ибн Аббос, сен ҳам шундай дейсанми?» Мен дедим: «Йўқ.» У деди: «Нима дейсан?» Мен дедим: «У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ажалидир, Аллаҳ унга буни билдирди: Изо жаа насруллаҳи вал-фатҳъ — Макка фатҳи, мана шу сенинг ажалингнинг белгисидир, фасаббиҳ биҳамди Роббика вастағфирҳу иннаҳу кана тавваба (Роббингга ҳамд билан тасбеҳ айт ва ундан мағфират сўра, албатта У тавбаларни қабул қилувчидир).» Умар деди: «Мен ундан сен билгандан бошқасини билмайман.»