حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ، أَنَّ مُعَاذًا ـ رضى الله عنه ـ لَمَّا قَدِمَ الْيَمَنَ صَلَّى بِهِمِ الصُّبْحَ فَقَرَأَ {وَاتَّخَذَ اللَّهُ إِبْرَاهِيمَ خَلِيلاً} فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ لَقَدْ قَرَّتْ عَيْنُ أُمِّ إِبْرَاهِيمَ. زَادَ مُعَاذٌ عَنْ شُعْبَةَ عَنْ حَبِيبٍ عَنْ سَعِيدٍ عَنْ عَمْرٍو أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بَعَثَ مُعَاذًا إِلَى الْيَمَنِ، فَقَرَأَ مُعَاذٌ فِي صَلاَةِ الصُّبْحِ سُورَةَ النِّسَاءِ فَلَمَّا قَالَ {وَاتَّخَذَ اللَّهُ إِبْرَاهِيمَ خَلِيلاً} قَالَ رَجُلٌ خَلْفَهُ قَرَّتْ عَيْنُ أُمِّ إِبْرَاهِيمَ.
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди, Шуъба бизга айтди, у Ҳабиб ибн Абу Собитдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Амр ибн Маймундан: Муоз розияллаҳу анҳу Яманга келганда, уларга бомдод ўқиб берди ва «Ваттахазаллаҳу Иброҳима халийла (Аллаҳ Иброҳимни дўст тутди)» (оятини) ўқиди. Қавмдан бир киши деди: «Иброҳимнинг онасининг кўзи қувончга тўлди.» Муоз Шуъбадан, у Ҳабибдан, у Саиддан, у Амрдан зиёда қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Муозни Яманга юборди, Муоз бомдод намозида Нисо сурасини ўқиди. «Ваттахазаллаҳу Иброҳима халийла» деганида, ортидаги бир киши: «Иброҳимнинг онасининг кўзи қувонди» деди.