حَدَّثَنِي حِبَّانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ زَكَرِيَّاءَ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ صَيْفِيٍّ، عَنْ أَبِي مَعْبَدٍ، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِمُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ حِينَ بَعَثَهُ إِلَى الْيَمَنِ " إِنَّكَ سَتَأْتِي قَوْمًا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ، فَإِذَا جِئْتَهُمْ فَادْعُهُمْ إِلَى أَنْ يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ، فَإِنْ هُمْ طَاعُوا لَكَ بِذَلِكَ فَأَخْبِرْهُمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ فَرَضَ عَلَيْهِمْ خَمْسَ صَلَوَاتٍ فِي كُلِّ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ، فَإِنْ هُمْ طَاعُوا لَكَ بِذَلِكَ، فَأَخْبِرْهُمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ فَرَضَ عَلَيْكُمْ صَدَقَةً، تُؤْخَذُ مِنْ أَغْنِيَائِهِمْ، فَتُرَدُّ عَلَى فُقَرَائِهِمْ، فَإِنْ هُمْ طَاعُوا لَكَ بِذَلِكَ، فَإِيَّاكَ وَكَرَائِمَ أَمْوَالِهِمْ، وَاتَّقِ دَعْوَةَ الْمَظْلُومِ فَإِنَّهُ لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ اللَّهِ حِجَابٌ ". قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ {طَوَّعَتْ} طَاعَتْ وَأَطَاعَتْ لُغَةٌ، طِعْتُ وَطُعْتُ وَأَطَعْتُ.
Ҳиббон менга айтди, Абдуллаҳ бизга хабар берди, у Закариё ибн Ишоқдан, у Яҳё ибн Абдуллаҳ ибн Сайфийдан, у Абу Маъбад — Ибн Аббоснинг мавлосидан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан: У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Муоз ибн Жабални Яманга юборганда унга деди: «Сен аҳли китобдан бир қавмнинг олдига борасан. Уларнинг олдига борганингда, уларни «Ло илаҳа иллаллаҳ ва Муҳаммадун Расулуллаҳ» деб гувоҳлик беришга даъват қил. Агар улар бунга сенга итоат қилсалар, уларга хабар берки, Аллаҳ уларга ҳар кеча-кундузда беш вақт намозни фарз қилган. Агар улар бунга сенга итоат қилсалар, уларга хабар берки, Аллаҳ уларга садақа (закот)ни фарз қилган, у уларнинг бойларидан олиниб, уларнинг камбағалларига қайтарилади. Агар улар бунга сенга итоат қилсалар, уларнинг энг яхши молларини (олишдан) эҳтиёт бўл, ва мазлумнинг дуосидан қўрқ, чунки унинг билан Аллаҳ орасида парда йўқ.» Абу Абдуллаҳ (Бухорий) айтди: «тавваъат», «тўат» ва «атўат» — бир луғат (сўз шакли)дир: тиъту, туъту, атўту.