حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ الْقَعْقَاعِ بْنِ شُبْرُمَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي نُعْمٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ، يَقُولُ بَعَثَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ـ رضى الله عنه ـ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْيَمَنِ بِذُهَيْبَةٍ فِي أَدِيمٍ مَقْرُوظٍ لَمْ تُحَصَّلْ مِنْ تُرَابِهَا، قَالَ فَقَسَمَهَا بَيْنَ أَرْبَعَةِ نَفَرٍ بَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ، وَأَقْرَعَ بْنِ حَابِسٍ وَزَيْدِ الْخَيْلِ، وَالرَّابِعُ إِمَّا عَلْقَمَةُ وَإِمَّا عَامِرُ بْنُ الطُّفَيْلِ، فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ كُنَّا نَحْنُ أَحَقَّ بِهَذَا مِنْ هَؤُلاَءِ. قَالَ فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَلاَ تَأْمَنُونِي وَأَنَا أَمِينُ مَنْ فِي السَّمَاءِ، يَأْتِينِي خَبَرُ السَّمَاءِ صَبَاحًا وَمَسَاءً ". قَالَ فَقَامَ رَجُلٌ غَائِرُ الْعَيْنَيْنِ، مُشْرِفُ الْوَجْنَتَيْنِ، نَاشِزُ الْجَبْهَةِ، كَثُّ اللِّحْيَةِ، مَحْلُوقُ الرَّأْسِ، مُشَمَّرُ الإِزَارِ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، اتَّقِ اللَّهَ. قَالَ " وَيْلَكَ أَوَلَسْتُ أَحَقَّ أَهْلِ الأَرْضِ أَنْ يَتَّقِيَ اللَّهَ ". قَالَ ثُمَّ وَلَّى الرَّجُلُ، قَالَ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَلاَ أَضْرِبُ عُنُقَهُ قَالَ " لاَ، لَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ يُصَلِّي ". فَقَالَ خَالِدٌ وَكَمْ مِنْ مُصَلٍّ يَقُولُ بِلِسَانِهِ مَا لَيْسَ فِي قَلْبِهِ. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي لَمْ أُومَرْ أَنْ أَنْقُبَ قُلُوبَ النَّاسِ، وَلاَ أَشُقَّ بُطُونَهُمْ " قَالَ ثُمَّ نَظَرَ إِلَيْهِ وَهْوَ مُقَفٍّ فَقَالَ " إِنَّهُ يَخْرُجُ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمٌ يَتْلُونَ كِتَابَ اللَّهِ رَطْبًا، لاَ يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ، يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ ". وَأَظُنُّهُ قَالَ " لَئِنْ أَدْرَكْتُهُمْ لأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ ثَمُودَ ".
Қутайба бизга айтди, Абдулвоҳид бизга айтди, у Умора ибн ал-Қаъқў ибн Шубрумадан, Абдурраҳмон ибн Абу Нуъм бизга айтди, деди: Мен Абу Саид ал-Худрийни айтаётганини эшитдим: Али ибн Абу Толиб розияллаҳу анҳу Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга Ямандан, ошланган терида, тупроғидан ажратилмаган (хом) бир оз олтин юборди. У айтди: У (Набий) уни тўрт киши орасида — Уяйна ибн Бадр, ал-Ақраъ ибн Ҳобис, Зайд ал-Хайл, тўртинчиси ё Алқама ё Омир ибн ат-Туфайл — тақсимлади. Саҳобаларидан бир киши деди: «Биз буларга қараганда бунга ҳақлироқ эдик.» У айтди: Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етиб келди. У деди: «Менга ишонмайсизларми? Ҳолбуки мен осмонда бўлган Зотнинг аминиман, менга осмон хабари эртаю кеч келади.» У айтди: Шунда кўзлари ич-ичида, ёноқлари туртиб чиққан, пешонаси дўнг, соқоли қуюқ, боши қирилган, изори (этаги) шимарилган бир киши туриб деди: «Эй Расулуллаҳ, Аллаҳдан қўрқ.» У деди: «Вой сенга! Ер аҳлининг Аллаҳдан қўрқишга энг ҳақлиси мен эмасманми?» У айтди: Кейин ўша киши юз ўгирди. Холид ибн ал-Валид деди: «Эй Расулуллаҳ, унинг бўйнини урайми?» У деди: «Йўқ, эҳтимол у намоз ўқийдигандир.» Холид деди: «Тили билан қалбида бўлмаган нарсани айтадиган қанча намозхон бор!» Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Менга одамларнинг қалбларини тешиб (текшириб) кўришим, қоринларини ёришим буюрилмаган.» У айтди: Кейин у (кишига) — у орқасини ўгирган ҳолда — қараб деди: «Бу (киши)нинг наслидан шундай бир қавм чиқадики, улар Аллаҳнинг китобини равон (чиройли) ўқийдилар, лекин у томоқларидан ўтмайди. Улар дийндан ўқ камондан отилиб чиққандай чиқиб кетадилар.» Мен гумон қиламанки, у деди: «Агар уларга етишсам, албатта уларни Самуд (қавми) ўлдирилгандай ўлдирардим.»