حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ الْقَعْقَاعِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ، الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي نُعْمٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ، يَقُولُ بَعَثَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْيَمَنِ بِذَهَبَةٍ فِي أَدِيمٍ مَقْرُوظٍ لَمْ تُحَصَّلْ مِنْ تُرَابِهَا - قَالَ - فَقَسَمَهَا بَيْنَ أَرْبَعَةِ نَفَرٍ بَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ حِصْنٍ وَالأَقْرَعِ بْنِ حَابِسٍ وَزَيْدِ الْخَيْلِ وَالرَّابِعُ إِمَّا عَلْقَمَةُ بْنُ عُلاَثَةَ وَإِمَّا عَامِرُ بْنُ الطُّفَيْلِ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ كُنَّا نَحْنُ أَحَقَّ بِهَذَا مِنْ هَؤُلاَءِ - قَالَ - فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم . فَقَالَ " أَلاَ تَأْمَنُونِي وَأَنَا أَمِينُ مَنْ فِي السَّمَاءِ يَأْتِينِي خَبَرُ السَّمَاءِ صَبَاحًا وَمَسَاءً " . قَالَ فَقَامَ رَجُلٌ غَائِرُ الْعَيْنَيْنِ مُشْرِفُ الْوَجْنَتَيْنِ نَاشِزُ الْجَبْهَةِ كَثُّ اللِّحْيَةِ مَحْلُوقُ الرَّأْسِ مُشَمَّرُ الإِزَارِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اتَّقِ اللَّهَ . فَقَالَ " وَيْلَكَ أَوَلَسْتُ أَحَقَّ أَهْلِ الأَرْضِ أَنْ يَتَّقِيَ اللَّهَ " . قَالَ ثُمَّ وَلَّى الرَّجُلُ فَقَالَ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلاَ أَضْرِبُ عُنُقَهُ فَقَالَ " لاَ لَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ يُصَلِّي " . قَالَ خَالِدٌ وَكَمْ مِنْ مُصَلٍّ يَقُولُ بِلِسَانِهِ مَا لَيْسَ فِي قَلْبِهِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي لَمْ أُومَرْ أَنْ أَنْقُبَ عَنْ قُلُوبِ النَّاسِ وَلاَ أَشُقَّ بُطُونَهُمْ " . قَالَ ثُمَّ نَظَرَ إِلَيْهِ وَهُوَ مُقَفٍّ فَقَالَ " إِنَّهُ يَخْرُجُ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمٌ يَتْلُونَ كِتَابَ اللَّهِ رَطْبًا لاَ يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ - قَالَ أَظُنُّهُ قَالَ - لَئِنْ أَدْرَكْتُهُمْ لأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ ثَمُودَ " .
Абу Саъид ал-Худрий айтди: Али ибн Абу Толиб Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га Ямандан — ошланган терида(турган), тупроғидан ажратилмаган бир бўлак олтин юборди. Бас у уни тўрт киши орасида тақсимлади: Уяйна ибн Ҳисн, Ақраъ ибн Ҳобис, Зайд ал-Хайл ва тўртинчиси — ё Алқама ибн Улоса ёки Омир ибн ат-Туфайл. Бас унинг ашобларидан бир киши: «Биз бунга улардан ҳақлироқ эдик» деди. Бас бу Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етди. У: «Сизлар менга ишонмайсизми — ҳолбуки мен осмонда(ги Зот)нинг амини(ман); осмон хабари менга эрталаб ва кечқурун келиб турибди?!» деди. Бас кўзлари чуқур, ёноқлари туртиб чиқган, пешонаси дўнг, соқоли қуюқ, боши қирилган, изори (иштони) шимарилган бир киши туриб: «Эй Расулуллаҳ, Аллаҳдан қўрқ» деди. У: «Ҳолингга вой! Мен ер аҳли ичида Аллаҳдан қўрқишга энг ҳақлиси эмасманми?!» деди. Кейин ўша киши (орқага) бурилди. Бас Холид ибн ал-Валид: «Эй Расулуллаҳ, унинг бўйнини урмайинми?» деди. У: «Йўқ; эҳтимол у намоз ўқийдиган (киши)дир» деди. Холид: «Қанча намозхон бор — тили билан қалбида бўлмаган (нарса)ни айтади-ку!» деди. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта мен одамларнинг қалбларини тешиб (ковлаб) кўришга ёки қорнларини ёришга буюрилмаганман» деди. Кейин у — у (киши) орқасига ўгирилиб кетаётган пайтда — унга қаради ва: «Албатта шу(киши)нинг наслидан бир қавм чиқади — улар Аллаҳнинг Китобини равон (юмшоқ) ўқийдилар, (лекин у) томоқларидан ўтмайди; улар дийндан — ўқ овдан ўтиб кетганидек — чиқиб кетадилар» деди. (Ровий:) Ўйлайманки, у: «Агар мен уларга етишсам, уларни Самуд (қавмининг ҳалок бўлиши) каби ўлдирар эдим» деди.