أَخْبَرَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَنْبَأَنَا الثَّوْرِيُّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي نُعْمٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ بَعَثَ عَلِيٌّ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ بِالْيَمَنِ بِذُهَيْبَةٍ فِي تُرْبَتِهَا فَقَسَمَهَا بَيْنَ الأَقْرَعِ بْنِ حَابِسٍ الْحَنْظَلِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي مُجَاشِعٍ وَبَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ الْفَزَارِيِّ وَبَيْنَ عَلْقَمَةَ بْنِ عُلاَثَةَ الْعَامِرِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي كِلاَبٍ وَبَيْنَ زَيْدِ الْخَيْلِ الطَّائِيِّ ثُمَّ أَحَدَ بَنِي نَبْهَانَ - قَالَ - فَغَضِبَتْ قُرَيْشٌ وَالأَنْصَارُ وَقَالُوا يُعْطِي صَنَادِيدَ أَهْلِ نَجْدٍ وَيَدَعُنَا فَقَالَ " إِنَّمَا أَتَأَلَّفُهُمْ " . فَأَقْبَلَ رَجُلٌ غَائِرَ الْعَيْنَيْنِ نَاتِئَ الْوَجْنَتَيْنِ كَثَّ اللِّحْيَةِ مَحْلُوقَ الرَّأْسِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ اتَّقِ اللَّهَ قَالَ " مَنْ يُطِعِ اللَّهَ إِذَا عَصَيْتُهُ أَيَأْمَنُنِي عَلَى أَهْلِ الأَرْضِ وَلاَ تَأْمَنُونِي " . فَسَأَلَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ قَتْلَهُ فَمَنَعَهُ فَلَمَّا وَلَّى قَالَ " إِنَّ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمًا يَخْرُجُونَ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لاَ يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ مُرُوقَ السَّهْمِ مِنَ الرَّمِيَّةِ يَقْتُلُونَ أَهْلَ الإِسْلاَمِ وَيَدَعُونَ أَهْلَ الأَوْثَانِ لَئِنْ أَنَا أَدْرَكْتُهُمْ لأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ عَادٍ " .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон хабар берди, у деди: бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, у деди: бизга ас-Саврий хабар берди, у отасидан, у ибн Абу Нуъмдан, у Абу Саид ал-Худрийдан (ривоят қилди), у деди: Али Яманда экан, тупроғида (аралашган) бир парча олтинни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га жўнатди. У эса уни ал-Ақраъ ибн Ҳобис ал-Ҳанзалий — Бану Мужошиъдан — билан, Уяйна ибн Бадр ал-Фазорий билан, Алқама ибн Улоса ал-Омирий — Бану Килобдан — билан ва Зайд ал-Хайл ат-Тоий — Бану Набҳондан — билан ўртасида тақсимлади. (Рови) деди: Қурайш ва ансорлар ғазабланиб: «У Нажд аҳлининг саркардаларига бериб, бизни ташлаб қўйяпти,» дедилар. Шунда у: «Мен уларнинг (қалбини Исломга) юмшатмоқдаман,» дедилар. Сўнг кўзлари ич-ичига ботган, ёноқлари туртиб чиққан, соқоли қуюқ, боши қирилган бир киши келиб: «Эй Муҳаммад, Аллаҳдан қўрқ!» деди. У: «Агар мен Аллаҳга осий бўлсам, ким Аллаҳга итоат қилади? У мени ер аҳли устидан ишониб қўйган-у, сизлар мени ишониб қўймайсизми?» дедилар. Шунда жамоадан бир киши уни ўлдиришга (рухсат) сўради, бироқ у (Набий) бунга йўл қўймадилар. У (киши) орқасига бурилгач, у (Набий): «Мана шу (киши)нинг наслидан бир қавм чиқадики, улар Қуръан ўқийдилар, (лекин Қуръан) уларнинг ҳалқумларидан ўтмайди; улар ўқ нишондан ўтиб кетганидек диндан чиқиб кетадилар; улар Ислом аҳлини ўлдирадилар ва бут аҳлини ташлаб қўядилар. Агар мен уларга етишсам, албатта уларни Од (қавми) ўлдирилганидек ўлдираман,» дедилар.