أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ ابْنِ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ شَهَرَ سَيْفَهُ ثُمَّ وَضَعَهُ فَدَمُهُ هَدَرٌ " .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга ал-Фадл ибн Мусо хабар берди, у деди: бизга Маъмар ривоят қилди, у ибн Товусдан, у отасидан, у ибн аз-Зубайрдан, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у: «Ким қиличини яланғочлаб, сўнг уни (одамларга) қарата ишлатса, унинг қони беҳуда (тўкилган, яъни эвазига қасос олинмайдиган) бўлади,» дедилар.
أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، بِهَذَا الإِسْنَادِ مِثْلَهُ وَلَمْ يَرْفَعْهُ .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Абдурраззоқ мана шу иснод билан худди шундай (ҳадисни) хабар берди, бироқ уни (Набийга) марфуъ (нисбат) қилмади.
أَخْبَرَنَا أَبُو دَاوُدَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنِ ابْنِ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ الزُّبَيْرِ، قَالَ مَنْ رَفَعَ السِّلاَحَ ثُمَّ وَضَعَهُ فَدَمُهُ هَدَرٌ .
Бизга Абу Довуд хабар берди, у деди: бизга Абу Осим ривоят қилди, у ибн Журайждан, у ибн Товусдан, у отасидан, у ибн аз-Зубайрдан (ривоят қилди), у деди: Ким қуролни кўтариб, сўнг уни (одамларга) қарата ишлатса, унинг қони беҳуда (тўкилган) бўлади.
أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ السَّرْحِ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَالِكٌ، وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، وَأُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ، وَيُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، أَنَّ نَافِعًا، أَخْبَرَهُمْ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ حَمَلَ عَلَيْنَا السِّلاَحَ فَلَيْسَ مِنَّا " .
Бизга Аҳмад ибн Амр ибн ас-Сарҳ хабар берди, у деди: бизга ибн Ваҳб хабар берди, у деди: менга Молик, Абдуллаҳ ибн Умар, Усома ибн Зайд ва Юнус ибн Язид хабар бердики, Нофиъ уларга Абдуллаҳ ибн Умардан хабар бердики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким бизга қарши қурол кўтарса, у биздан эмас,» дедилар.
أَخْبَرَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَنْبَأَنَا الثَّوْرِيُّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي نُعْمٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ بَعَثَ عَلِيٌّ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ بِالْيَمَنِ بِذُهَيْبَةٍ فِي تُرْبَتِهَا فَقَسَمَهَا بَيْنَ الأَقْرَعِ بْنِ حَابِسٍ الْحَنْظَلِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي مُجَاشِعٍ وَبَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ الْفَزَارِيِّ وَبَيْنَ عَلْقَمَةَ بْنِ عُلاَثَةَ الْعَامِرِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي كِلاَبٍ وَبَيْنَ زَيْدِ الْخَيْلِ الطَّائِيِّ ثُمَّ أَحَدَ بَنِي نَبْهَانَ - قَالَ - فَغَضِبَتْ قُرَيْشٌ وَالأَنْصَارُ وَقَالُوا يُعْطِي صَنَادِيدَ أَهْلِ نَجْدٍ وَيَدَعُنَا فَقَالَ " إِنَّمَا أَتَأَلَّفُهُمْ " . فَأَقْبَلَ رَجُلٌ غَائِرَ الْعَيْنَيْنِ نَاتِئَ الْوَجْنَتَيْنِ كَثَّ اللِّحْيَةِ مَحْلُوقَ الرَّأْسِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ اتَّقِ اللَّهَ قَالَ " مَنْ يُطِعِ اللَّهَ إِذَا عَصَيْتُهُ أَيَأْمَنُنِي عَلَى أَهْلِ الأَرْضِ وَلاَ تَأْمَنُونِي " . فَسَأَلَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ قَتْلَهُ فَمَنَعَهُ فَلَمَّا وَلَّى قَالَ " إِنَّ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمًا يَخْرُجُونَ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لاَ يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ مُرُوقَ السَّهْمِ مِنَ الرَّمِيَّةِ يَقْتُلُونَ أَهْلَ الإِسْلاَمِ وَيَدَعُونَ أَهْلَ الأَوْثَانِ لَئِنْ أَنَا أَدْرَكْتُهُمْ لأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ عَادٍ " .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон хабар берди, у деди: бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, у деди: бизга ас-Саврий хабар берди, у отасидан, у ибн Абу Нуъмдан, у Абу Саид ал-Худрийдан (ривоят қилди), у деди: Али Яманда экан, тупроғида (аралашган) бир парча олтинни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га жўнатди. У эса уни ал-Ақраъ ибн Ҳобис ал-Ҳанзалий — Бану Мужошиъдан — билан, Уяйна ибн Бадр ал-Фазорий билан, Алқама ибн Улоса ал-Омирий — Бану Килобдан — билан ва Зайд ал-Хайл ат-Тоий — Бану Набҳондан — билан ўртасида тақсимлади. (Рови) деди: Қурайш ва ансорлар ғазабланиб: «У Нажд аҳлининг саркардаларига бериб, бизни ташлаб қўйяпти,» дедилар. Шунда у: «Мен уларнинг (қалбини Исломга) юмшатмоқдаман,» дедилар. Сўнг кўзлари ич-ичига ботган, ёноқлари туртиб чиққан, соқоли қуюқ, боши қирилган бир киши келиб: «Эй Муҳаммад, Аллаҳдан қўрқ!» деди. У: «Агар мен Аллаҳга осий бўлсам, ким Аллаҳга итоат қилади? У мени ер аҳли устидан ишониб қўйган-у, сизлар мени ишониб қўймайсизми?» дедилар. Шунда жамоадан бир киши уни ўлдиришга (рухсат) сўради, бироқ у (Набий) бунга йўл қўймадилар. У (киши) орқасига бурилгач, у (Набий): «Мана шу (киши)нинг наслидан бир қавм чиқадики, улар Қуръан ўқийдилар, (лекин Қуръан) уларнинг ҳалқумларидан ўтмайди; улар ўқ нишондан ўтиб кетганидек диндан чиқиб кетадилар; улар Ислом аҳлини ўлдирадилар ва бут аҳлини ташлаб қўядилар. Агар мен уларга етишсам, албатта уларни Од (қавми) ўлдирилганидек ўлдираман,» дедилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ خَيْثَمَةَ، عَنْ سُوَيْدِ بْنِ غَفَلَةَ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " يَخْرُجُ قَوْمٌ فِي آخِرِ الزَّمَانِ أَحْدَاثُ الأَسْنَانِ سُفَهَاءُ الأَحْلاَمِ يَقُولُونَ مِنْ خَيْرِ قَوْلِ الْبَرِيَّةِ لاَ يُجَاوِزُ إِيمَانُهُمْ حَنَاجِرَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ فَإِذَا لَقِيتُمُوهُمْ فَاقْتُلُوهُمْ فَإِنَّ قَتْلَهُمْ أَجْرٌ لِمَنْ قَتَلَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор хабар берди, у деди: бизга Абдурраҳмон ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у ал-Аъмашдан, у Хайсамадан, у Сувайд ибн Ғафаладан, у Алидан (ривоят қилди), у деди: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деяётганларини эшитдим: «Охир замонда ёшлари кичик, ақллари енгил бир қавм чиқади; улар халқнинг энг яхши сўзидан (гапираётгандай) сўзлайдилар, (бироқ) имонлари ҳалқумларидан ўтмайди; улар ўқ нишондан ўтиб кетганидек диндан чиқиб кетадилар. Бас, уларни учратсангиз, уларни ўлдиринглар; чунки уларни ўлдириш — Қиёмат кунида уларни ўлдирган киши учун ажрдир,» дедилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَعْمَرٍ الْبَصْرِيُّ الْحَرَّانِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ الطَّيَالِسِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنِ الأَزْرَقِ بْنِ قَيْسٍ، عَنْ شَرِيكِ بْنِ شِهَابٍ، قَالَ كُنْتُ أَتَمَنَّى أَنْ أَلْقَى، رَجُلاً مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَسْأَلُهُ عَنِ الْخَوَارِجِ فَلَقِيتُ أَبَا بَرْزَةَ فِي يَوْمِ عِيدٍ فِي نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقُلْتُ لَهُ هَلْ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُ الْخَوَارِجَ فَقَالَ نَعَمْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِأُذُنِي وَرَأَيْتُهُ بِعَيْنِي أُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِمَالٍ فَقَسَمَهُ فَأَعْطَى مَنْ عَنْ يَمِينِهِ وَمَنْ عَنْ شِمَالِهِ وَلَمْ يُعْطِ مَنْ وَرَاءَهُ شَيْئًا فَقَامَ رَجُلٌ مِنْ وَرَائِهِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ مَا عَدَلْتَ فِي الْقِسْمَةِ . رَجُلٌ أَسْوَدُ مَطْمُومُ الشَّعْرِ عَلَيْهِ ثَوْبَانِ أَبْيَضَانِ فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَضَبًا شَدِيدًا وَقَالَ " وَاللَّهِ لاَ تَجِدُونَ بَعْدِي رَجُلاً هُوَ أَعْدَلُ مِنِّي " . ثُمَّ قَالَ " يَخْرُجُ فِي آخِرِ الزَّمَانِ قَوْمٌ كَأَنَّ هَذَا مِنْهُمْ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لاَ يُجَاوِزُ تَرَاقِيَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنَ الإِسْلاَمِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ سِيمَاهُمُ التَّحْلِيقُ لاَ يَزَالُونَ يَخْرُجُونَ حَتَّى يَخْرُجَ آخِرُهُمْ مَعَ الْمَسِيحِ الدَّجَّالِ فَإِذَا لَقِيتُمُوهُمْ فَاقْتُلُوهُمْ هُمْ شَرُّ الْخَلْقِ وَالْخَلِيقَةِ " . قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ رَحِمَهُ اللَّهُ شَرِيكُ بْنُ شِهَابٍ لَيْسَ بِذَلِكَ الْمَشْهُورِ .
Бизга Муҳаммад ибн Маъмар ал-Басрий ал-Ҳарроний хабар берди, у деди: бизга Абу Довуд ат-Таёлисий ривоят қилди, у деди: бизга Ҳаммод ибн Салама ривоят қилди, у ал-Азрақ ибн Қайсдан, у Шарик ибн Шиҳобдан (ривоят қилди), у деди: мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан бир кишини учратиб, ундан хаворижлар ҳақида сўрашни орзу қилар эдим. Шундай қилиб, бир ҳайит куни Абу Барзани унинг баъзи саҳобалари ичида учратиб, унга: «Сен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хаворижларни зикр қилганларини эшитганмисан?» дедим. У: «Ҳа, мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни қулоқларим билан эшитдим ва кўзларим билан кўрдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир мол келтирилди, у уни тақсимладилар; ўнгидагиларга ва чапидагиларга бердилар, ортидагиларга эса ҳеч нарса бермадилар. Шунда ортидан бир киши туриб: «Эй Муҳаммад, тақсимда адолат қилмадинг!» деди. (У) қора, сочи қиртишланган, устида иккита оқ кийим бўлган киши эди. Бас, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қаттиқ ғазабландилар ва: «Аллаҳга қасамки, мендан кейин сизлар мендан ҳам адолатлироқ одамни топмайсизлар,» дедилар. Сўнг: «Охир замонда бир қавм чиқадики, гўё бу (киши) улардан биридир; улар Қуръан ўқийдилар, (лекин Қуръан) уларнинг бўғизларидан ўтмайди; улар ўқ нишондан ўтиб кетганидек Исломдан чиқиб кетадилар; уларнинг белгиси — бош қиришдир. Улар тўхтамай чиқаверадилар, токи уларнинг охиргиси Масиҳ Дажжол билан бирга чиққунча. Бас, уларни учратсангиз, уларни ўлдиринглар; улар халойиқнинг ва барча жонзотнинг энг ёмонидир,» дедилар,» деди. Абу Абдурраҳмон (Насоий), Аллаҳ унга раҳмат қилсин, деди: Шарик ибн Шиҳоб у қадар машҳур (рови) эмас.