أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَعْمَرٍ الْبَصْرِيُّ الْحَرَّانِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ الطَّيَالِسِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنِ الأَزْرَقِ بْنِ قَيْسٍ، عَنْ شَرِيكِ بْنِ شِهَابٍ، قَالَ كُنْتُ أَتَمَنَّى أَنْ أَلْقَى، رَجُلاً مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَسْأَلُهُ عَنِ الْخَوَارِجِ فَلَقِيتُ أَبَا بَرْزَةَ فِي يَوْمِ عِيدٍ فِي نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقُلْتُ لَهُ هَلْ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُ الْخَوَارِجَ فَقَالَ نَعَمْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِأُذُنِي وَرَأَيْتُهُ بِعَيْنِي أُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِمَالٍ فَقَسَمَهُ فَأَعْطَى مَنْ عَنْ يَمِينِهِ وَمَنْ عَنْ شِمَالِهِ وَلَمْ يُعْطِ مَنْ وَرَاءَهُ شَيْئًا فَقَامَ رَجُلٌ مِنْ وَرَائِهِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ مَا عَدَلْتَ فِي الْقِسْمَةِ . رَجُلٌ أَسْوَدُ مَطْمُومُ الشَّعْرِ عَلَيْهِ ثَوْبَانِ أَبْيَضَانِ فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَضَبًا شَدِيدًا وَقَالَ " وَاللَّهِ لاَ تَجِدُونَ بَعْدِي رَجُلاً هُوَ أَعْدَلُ مِنِّي " . ثُمَّ قَالَ " يَخْرُجُ فِي آخِرِ الزَّمَانِ قَوْمٌ كَأَنَّ هَذَا مِنْهُمْ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لاَ يُجَاوِزُ تَرَاقِيَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنَ الإِسْلاَمِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ سِيمَاهُمُ التَّحْلِيقُ لاَ يَزَالُونَ يَخْرُجُونَ حَتَّى يَخْرُجَ آخِرُهُمْ مَعَ الْمَسِيحِ الدَّجَّالِ فَإِذَا لَقِيتُمُوهُمْ فَاقْتُلُوهُمْ هُمْ شَرُّ الْخَلْقِ وَالْخَلِيقَةِ " . قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ رَحِمَهُ اللَّهُ شَرِيكُ بْنُ شِهَابٍ لَيْسَ بِذَلِكَ الْمَشْهُورِ .
Бизга Муҳаммад ибн Маъмар ал-Басрий ал-Ҳарроний хабар берди, у деди: бизга Абу Довуд ат-Таёлисий ривоят қилди, у деди: бизга Ҳаммод ибн Салама ривоят қилди, у ал-Азрақ ибн Қайсдан, у Шарик ибн Шиҳобдан (ривоят қилди), у деди: мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан бир кишини учратиб, ундан хаворижлар ҳақида сўрашни орзу қилар эдим. Шундай қилиб, бир ҳайит куни Абу Барзани унинг баъзи саҳобалари ичида учратиб, унга: «Сен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хаворижларни зикр қилганларини эшитганмисан?» дедим. У: «Ҳа, мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни қулоқларим билан эшитдим ва кўзларим билан кўрдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир мол келтирилди, у уни тақсимладилар; ўнгидагиларга ва чапидагиларга бердилар, ортидагиларга эса ҳеч нарса бермадилар. Шунда ортидан бир киши туриб: «Эй Муҳаммад, тақсимда адолат қилмадинг!» деди. (У) қора, сочи қиртишланган, устида иккита оқ кийим бўлган киши эди. Бас, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қаттиқ ғазабландилар ва: «Аллаҳга қасамки, мендан кейин сизлар мендан ҳам адолатлироқ одамни топмайсизлар,» дедилар. Сўнг: «Охир замонда бир қавм чиқадики, гўё бу (киши) улардан биридир; улар Қуръан ўқийдилар, (лекин Қуръан) уларнинг бўғизларидан ўтмайди; улар ўқ нишондан ўтиб кетганидек Исломдан чиқиб кетадилар; уларнинг белгиси — бош қиришдир. Улар тўхтамай чиқаверадилар, токи уларнинг охиргиси Масиҳ Дажжол билан бирга чиққунча. Бас, уларни учратсангиз, уларни ўлдиринглар; улар халойиқнинг ва барча жонзотнинг энг ёмонидир,» дедилар,» деди. Абу Абдурраҳмон (Насоий), Аллаҳ унга раҳмат қилсин, деди: Шарик ибн Шиҳоб у қадар машҳур (рови) эмас.