حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا عَمِّي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ أَبِي حَبِيبٍ، حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ شُمَاسَةَ الْمَهْرِيُّ، قَالَ كُنْتُ عِنْدَ مَسْلَمَةَ بْنِ مُخَلَّدٍ وَعِنْدَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ لاَ تَقُومُ السَّاعَةُ إِلاَّ عَلَى شِرَارِ الْخَلْقِ هُمْ شَرٌّ مِنْ أَهْلِ الْجَاهِلِيَّةِ لاَ يَدْعُونَ اللَّهَ بِشَىْءٍ إِلاَّ رَدَّهُ عَلَيْهِمْ . فَبَيْنَمَا هُمْ عَلَى ذَلِكَ أَقْبَلَ عُقْبَةُ بْنُ عَامِرٍ فَقَالَ لَهُ مَسْلَمَةُ يَا عُقْبَةُ اسْمَعْ مَا يَقُولُ عَبْدُ اللَّهِ . فَقَالَ عُقْبَةُ هُوَ أَعْلَمُ وَأَمَّا أَنَا فَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ تَزَالُ عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى أَمْرِ اللَّهِ قَاهِرِينَ لِعَدُوِّهِمْ لاَ يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ " . فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ أَجَلْ . ثُمَّ يَبْعَثُ اللَّهُ رِيحًا كَرِيحِ الْمِسْكِ مَسُّهَا مَسُّ الْحَرِيرِ فَلاَ تَتْرُكُ نَفْسًا فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنَ الإِيمَانِ إِلاَّ قَبَضَتْهُ ثُمَّ يَبْقَى شِرَارُ النَّاسِ عَلَيْهِمْ تَقُومُ السَّاعَةُ .
Менга Аҳмад ибн Абдурраҳмон ибн Ваҳб ривоят қилди, бизга амаким Абдуллаҳ ибн Ваҳб ривоят қилди, бизга Амр ибн ал-Ҳорис ривоят қилди, менга Язид ибн Абу Ҳабиб ривоят қилди, менга Абдурраҳмон ибн Шамоса ал-Маҳрий ривоят қилдики, у айтди: Мен Маслама ибн Мухаллад олдида эдим, унинг олдида Абдуллаҳ ибн Амр ибн ал-Ос ҳам бор эди. Абдуллаҳ: «Қиёмат фақат халқнинг энг ёмонлари устида қоим бўлади — улар жоҳилият аҳлидан ҳам ёмонроқдир, Аллаҳдан бирор нарса сўрамайдилар, магар У буни уларга рад қилади (қайтаради)» деди. Улар шу ҳолатда турганларида Уқба ибн Омир келиб қолди. Маслама унга: «Эй Уқба, Абдуллаҳ нима деяётганини эшит» деди. Уқба: «У яхшироқ билади. Аммо мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг: ‹Умматимдан бир гуруҳ Аллаҳнинг амри устида жанг қилиб, душманлари устидан ғолиб бўлиб тураверади, уларга мухолифат қилган киши уларга зарар етказа олмайди — қиёмат уларга келгунга қадар ва улар шу ҳолатдадирлар› деб айтаётганларини эшитдим» деди. Абдуллаҳ: «Ҳа, шундоқ. Сўнг Аллаҳ миск ҳидидай ҳид билан, тегиши ипак тегинидай (юмшоқ) бир шамол юборади, у қалбида зарра оғирлигича иймон бўлган бирорта жонни қолдирмай, уни қабз қилади (олади). Сўнг одамларнинг энг ёмонлари қолади — қиёмат уларнинг устида қоим бўлади» деди.