حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي نُعْمٍ ـ أَوْ أَبِي نُعْمٍ شَكَّ قَبِيصَةُ ـ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، قَالَ بُعِثَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِذُهَيْبَةٍ فَقَسَمَهَا بَيْنَ أَرْبَعَةٍ. وَحَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي نُعْمٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ بَعَثَ عَلِيٌّ وَهْوَ بِالْيَمَنِ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِذُهَيْبَةٍ فِي تُرْبَتِهَا، فَقَسَمَهَا بَيْنَ الأَقْرَعِ بْنِ حَابِسٍ الْحَنْظَلِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي مُجَاشِعٍ، وَبَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ الْفَزَارِيِّ، وَبَيْنَ عَلْقَمَةَ بْنِ عُلاَثَةَ الْعَامِرِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي كِلاَبٍ، وَبَيْنَ زَيْدِ الْخَيْلِ الطَّائِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي نَبْهَانَ، فَتَغَضَّبَتْ قُرَيْشٌ وَالأَنْصَارُ فَقَالُوا يُعْطِيهِ صَنَادِيدَ أَهْلِ نَجْدٍ وَيَدَعُنَا قَالَ " إِنَّمَا أَتَأَلَّفُهُمْ ". فَأَقْبَلَ رَجُلٌ غَائِرُ الْعَيْنَيْنِ، نَاتِئُ الْجَبِينِ، كَثُّ اللِّحْيَةِ، مُشْرِفُ الْوَجْنَتَيْنِ، مَحْلُوقُ الرَّأْسِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ اتَّقِ اللَّهَ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " فَمَنْ يُطِيعُ اللَّهَ إِذَا عَصَيْتُهُ فَيَأْمَنِّي عَلَى أَهْلِ الأَرْضِ، وَلاَ تَأْمَنُونِي ". فَسَأَلَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ ـ قَتْلَهُ أُرَاهُ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ ـ فَمَنَعَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا وَلَّى قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمًا يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لاَ يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ، يَمْرُقُونَ مِنَ الإِسْلاَمِ مُرُوقَ السَّهْمِ مِنَ الرَّمِيَّةِ، يَقْتُلُونَ أَهْلَ الإِسْلاَمِ وَيَدَعُونَ أَهْلَ الأَوْثَانِ، لَئِنْ أَدْرَكْتُهُمْ لأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ عَادٍ ".
Абу Саъид (ал-Худрий) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га (Ямандан) тупроқ(и) ичида бир парча олтин юборилди, у уни тўрт (киши) орасида тақсимлади: Ақраъ ибн Ҳобис ал-Ҳанзалий — Бану Мужашиъдан; Уяйна ибн Бадр ал-Фазорий; Алқама ибн Улоса ал-Омирий — Бану Килобдан; ва Зайд ал-Хайл ал-Тоий — Бану Набҳондан (орасида). Қурайш ва ансор ғазабланиб: "У Нажд аҳлининг катталарига (сардорларига) бериб, бизни қолдиради" дедилар. У: "Мен фақат уларнинг қалбларини (Исломга) улфат қилдиряпман" деди. Бирдан кўзлари ботиқ, пешонаси дўнг, соқоли қалин, юзлари кўтаринки, боши тарашланган (қирилган) бир киши келиб: "Эй Муҳаммад, Аллаҳдан қўрқ" деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Мен Аллаҳга осий бўлсам, ким Унга итоат қилади? У мени ер аҳли узра аминон қилди-ю, сизлер мени аминон қилмайсизми?" деди. Қавмдан бир киши — уни Холид ибн ал-Валид деб ўйлайман — уни ўлдиришни сўради, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни ман қилди. У (киши) юз ўгриб кетганида, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Албатта бу(киши)нинг наслидан бир қавм (чиқади)ки, улар Қуръан ўқийдилар, лекин у томоқларидан ўтмайди (қалбига етмайди); улар Исломдан — ўқ овдан (отилган жонивордан) чиқиб кетгандек — чиқиб кетадилар; улар Ислом аҳлини ўлдирадилар ва бут аҳлини қўядилар (тегмайдилар). Агар мен уларга етсам, уларни Ад (қавми) ўлдирилгандек ўлдирар эдим" деди.