حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ الْقَعْقَاعِ، بِهَذَا الإِسْنَادِ قَالَ وَعَلْقَمَةُ بْنُ عُلاَثَةَ وَلَمْ يَذْكُرْ عَامِرَ بْنَ الطُّفَيْلِ وَقَالَ نَاتِئُ الْجَبْهَةِ وَلَمْ يَقُلْ نَاشِزُ . وَزَادَ فَقَامَ إِلَيْهِ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ - رضى الله عنه - فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلاَ أَضْرِبُ عُنُقَهُ قَالَ " لاَ " . قَالَ ثُمَّ أَدْبَرَ فَقَامَ إِلَيْهِ خَالِدٌ سَيْفُ اللَّهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلاَ أَضْرِبُ عُنُقَهُ قَالَ " لاَ " . فَقَالَ " إِنَّهُ سَيَخْرُجُ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمٌ يَتْلُونَ كِتَابَ اللَّهِ لَيِّنًا رَطْبًا - وَقَالَ قَالَ عُمَارَةُ حَسِبْتُهُ قَالَ " لَئِنْ أَدْرَكْتُهُمْ لأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ ثَمُودَ " .
(Бу ҳадис) Умора ибн ал-Қаъқў(дан) шу иснодда (ривоят қилинди); у: «Ва Алқама ибн Улоса» деди ва Омир ибн ат-Туфайлни зикр қилмади; ҳамда «пешонаси дўнг» деди, «туртиб чиқган» демади. Ва (шу) зиёдани (қўшди): Бас Умар ибн ал-Хаттоб (розияллаҳу анҳу) унга (Набийга) турди ва: «Эй Расулуллаҳ, унинг бўйнини урмайинми?» деди. У: «Йўқ» деди. Кейин у (киши) орқага қайтди; бас унга Холид — Аллаҳнинг қиличи — турди ва: «Эй Расулуллаҳ, унинг бўйнини урмайинми?» деди. У: «Йўқ» деди. Кейин: «Албатта шу(киши)нинг наслидан бир қавм чиқади — улар Аллаҳнинг Китобини юмшоқ, равон ўқийдилар...» деди. Умора: «Ўйлайманки, у: ‹Агар мен уларга етишсам, уларни Самуд каби ўлдирар эдим› деди» деди.