حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْجُعْفِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمَّا مَرَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِالْحِجْرِ قَالَ " لاَ تَدْخُلُوا مَسَاكِنَ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ، أَنْ يُصِيبَكُمْ مَا أَصَابَهُمْ إِلاَّ أَنْ تَكُونُوا بَاكِينَ ". ثُمَّ قَنَّعَ رَأْسَهُ وَأَسْرَعَ السَّيْرَ حَتَّى أَجَازَ الْوَادِيَ.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ал-Жуъфий бизға айтди, Абдурраззоқ бизға айтди, Маъмар бизға хабар берди, у Зуҳрийдан, у Солимдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумодан: У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ал-Ҳижр (Самуд диёри)дан ўтганида деди: «Ўзларига зулм қилган кишиларнинг манзилларига кирманг, уларга етган нарса сизларга ҳам етишидан (эҳтиёт бўлинглар), магар йиғлаб (кирсангиз). Кейин бошини ёпиб, юришни тезлатди, то водийдан ўтгунча.»